Wyspy Kanaryjskie. Lanzarote - wakacje pod wulkanem.

Autor: jp

data dodania: 27.04.2008| kraj: HISZPANIA | typ wyprawy: krajoznawcza
zdjęcia: jp

Tagi: HISZPANIA, KANARY, WYSPY KANARYJSKIE, LANZAROTE, TEGUISE, EL PAPAGAYO, CESAR MANRIQUE, plaże, wypoczynek, urlop, wakacje

liczba odsłon: 4954

   1|2|  

Strona: 1 z 2

Kiedy padła propozycja wiosennego wyjazdu na Lanzarote miałem raczej mieszane uczucia. No bo cóż tam można robić? Palmy, leżak, basen i drinki. I sąsiad Niemiec pijący od rana piwo. Znam lepsze sposoby na wypoczynek.

Dodaj własne spostrzeżenia - HISZPANIA Powiadom znajomego

CESAR MANRIQUE, BASEN LOS JAMEOS DEL AGUA
Autor: jp

Gdyby nie to, że na tej właśnie wyspie od kilku lat mieszka nasz przyjaciel Jacek, fotograf i dusza człowiek, pewnie zmienilibyśmy plany.

   I to byłby błąd. Wyspa ma niewiele wspólnego z potocznym wizerunkiem lansowanym przez biura podróży.

warto wiedzieć

Oczywiście, jako że Wyspy Kanaryjskie to część Hiszpanii, obowiązuje Euro.

pieniądze

1. wynajem auta (niezbędne) – 160/ 180 na tydzień
2. benzyna – ok. 50 centów/ litr
3. bungalow ( 4 osoby) – 450/ 550 na tydzień
4. wino – 3/7 €, jeśli ktoś lubi bardzo drogie, to też jest
5. sery – 6/ 20 € za kilogram, lokalne 6/ 11 €
6. bułka – 25 centów (ciemne wyraźnie droższe, do 1 €)
7. mleko – 0,80/ 1 €
8. ciapata (chlebek) – 1,50 duża
9. woda mineralna – 1,0
10. kawa – 0,75/ 2,0 (zależy od miejsca)
11. knajpa – ok. 10 € na osobę danie podstawowe
12.                       -  tapasy (przystawki, np. smażone krewetki z czosnkiem, palce lizać) 2/ 4 €
13. prom na La Graciosa – 13 € /os./ w obie strony
14. prom na Fuerteventura 19 €
15. miejsca szczególne  (Timanfaya, Los Jameos, Fundacion, itp.) – 5/ 8 €
16. El Papagayo – wjazd do Parku Narodowego i na plażę 2 €

dojazd

samolot – 300/ 500 € w obie strony, ale zawsze można znaleźć coś taniej

informacje praktyczne

1. o parking trudno tylko w centrum Arrecife, ceny nie znam, nie płaciłem. Pozostałe bezpłatne. Proszą tylko o przestawienie auta w Orzola spod promu na La Graciosa, bo zostawiasz je na cały dzień i blokujesz miejsce parkingowe przyjeżdżającym do portowych knajpek (może trzech)
2. bankomaty są w Arrecife, większych miasteczkach (może czterech) i centrach turystycznych

Wyspy Kanaryjskie. Lanzarote - wakacje pod wulkanem.

   Kiedy padła propozycja wiosennego wyjazdu na Lanzarote, Wyspy Kanaryjskie, miałem raczej mieszane uczucia. No bo cóż tam można robić? Palmy, leżak, basen i drinki. I sąsiad Niemiec pijący od rana piwo. Znam lepsze sposoby na wypoczynek. Gdyby nie to, że na tej właśnie wyspie od kilku lat mieszka nasz przyjaciel Jacek, fotograf i dusza człowiek, pewnie zmienilibyśmy plany.

   I to byłby błąd. Wyspa ma niewiele wspólnego z potocznym wizerunkiem lansowanym przez biura podróży. Być może inaczej jest na  pozostałych (”właściwych” jest siedem, małych i maleńkich niemal niezliczona ilość), ale Lanzarote zaskoczyła nas już od momentu podchodzenia do lądowania. Z niedowierzaniem przyglądaliśmy się niewiarygodnie jałowej ziemi. To po prostu skała, a ściślej – lawa wulkaniczna. Lanzarote to wulkany, wulkany i tylko wulkany, z których ostatni aktywny  był przez kilka lat osiemnastego wieku, Timanfaya, zostawiając dziesiątki kilometrów kwadratowych marsjańskiego krajobrazu. Żadnych banalnych widoczków. Surowość skały skontrastowana z bajecznym kolorem oceanu. Po pierwszym wstrząsie wpadliśmy w zachwyt. I jak się miało okazać nie bezpodstawnie. Wyspa odkryła przed nami w ciągu tych zaledwie kilku dni wiele nieprawdopodobnie pięknych miejsc. Aż dziw, że na kawałku ziemi o długości siedemdziesięciu paru kilometrów usianym wyłącznie wulkanami, tyle można ich znaleźć.

   Bazę mieliśmy na Costa Teguise, południowy-wschód, zaraz obok stolicy wyspy, Arrecife. W małym bungalowie, oczywiście z widokiem na ocean. Tyle, że po drodze był jeszcze jeden domek, remontowany akurat przez Jacka i równie luźną trzyosobową ekipę międzynarodowych gastarbeiterów. Wydajność pracy charakteryzuje jedno określenie: maniana. Plus wspólne, nieco wydłużone śniadania z nami. Przez ostatnich parę lat, Jacek prowadził z mocno zaprzyjaźnioną Niemką knajpkę w Teguise, malowniczej, najstarszej mieścinie na wyspie. Ale związek się rozpadł i nasz przyjaciel zaczął ze stałych zajęć robić to, co robił na początku swojego pobytu na Lanzarote, czyli surfować na desce. I na szczęście wrócił do zdjęć. Bo jako barman się nie sprawdził - odłożył aparat pod błyszczący blat.

   Natomast sprawdził się jako przewodnik po miejscach, w których serwują jeszcze prawdziwe wyspiarskie jedzonko, gdzie dają najlepsze owoce morza, rybę prosto z oceanu czy pyszne tapasy z widokiem takim, że dech zapierało. I lokalne dobre, niedrogie wino wydarte wulkanicznej lawie. Jak też im się opłaca utrzymywać winnice, gdzie niemal każda gałązka winorośli otoczona jest osobnym półkolistym murkiem usypanym z czarnych kamieni, otwartym ku górze, ku spływającej nad ranem z wulkanu rosie czy wyłapującym każdą kroplę rzadkiego deszczu turlającą się po twardym podłożu, nie wiem. Ale smakuje nieźle. Na przykład w Femes, gdzie z wysokości około pięciuset metrów nad poziomem morza genialnie widać położona w dole pobliską Playa Blanca z niezwykle ukształtowanymi skałami i (wyjątkowo jak na Lanzarote) białymi plażami El Papagayo.

   Wyjątkowo, ponieważ znaleźć lagunkę z odrobiną piasku naniesionego wiatrem z odległej o sto parędziesiąt kilometrów Afryki naprawdę nie jest łatwo. Ale bywają i takie miejsca, jak nieziemskie zupełnie El Golfo, gdzie czarna jak smoła plaża opiera się o czerwono-żółto-brązowe urwisko skalne, ozdobione płaskorzeźbą wysokości kilkudziesięciu metrów wykonaną przez Matkę Naturę, a wyjętą jakby żywcem z fragmentów dzieł Salvadora Dali.

A jakby tego było jeszcze mało, między urwiskiem a plażą ulokowało się chudym półksiężycem jeziorko w intensywnie zielonym kolorze. Plus białe fale lazurowego oceanu, błękitne niebo nad głową i dziewuszki topless opalające się na czarnych, wypolerowanych przez wodę kamyczkach. I dziwić się Jackowi, że został w tym miejscu?

   Jedną z ważniejszych i barwniejszych postaci na wyspie, oczywiście oprócz Jacka, jest nieżyjący już Cesar Manrique. Artysta urodzony na Lanzarote, zgłębiający tajniki sztuki czy to w Ameryce, czy to u boku Picassa czy wśród innych wybitnych współczesnych artystów. Zostawił w świecie wiele nietuzinkowych dzieł. Po powrocie, oprócz spektakularnych pomysłów adaptacji wulkanicznych grot na sale koncertowe (los Jameos del Agua), niezwykłe knajpki (Nazaret) czy nawet swój dom (Tahiche, obecnie Fundacion Cesar Manrique), całkowicie zmienił wizerunek wyspy, nakazując, ustawowo!, malowanie wszystkich domów na kolor biały. W kontraście z czarno – brunatnymi skałami daje to niesamowity efekt i rozjaśnia bure wcześniej wioski i miasteczka. Obowiązek ten przestrzegany jest do dzisiaj i odstępstwa od białego koloru są zdecydowanie sporadyczne.

   1|2|  

Strona: 1 z 2