Sołowki- miejsce, które duszy dotyka (Cz.II)

Autor: lazuli

data dodania: 29.01.2010| kraj: ROSJA| typ wyprawy: krajoznawcza
zdjęcia: lazuli

liczba odsłon: 176

Strona: 1 z 1

"Na Sołowkach widać Rosję, jak w kropli wody - morze. Bo Wyspy Sołowieckie to esencja i antycypacja Rosji zarazem; to od wieków centrum prawosławia i potężny ośrodek ruskiej państwowości." odnotował w "Wilczym Notesie" Mariusz Wilk.

Dodaj własne spostrzeżenia - ROSJA Powiadom znajomego

życie za kratami
Autor: lazuli

Naszym celem jest Wielki Zając- wyspa kamiennych labiryntów.

historia

Najciekawszą budowlą klasztorną była pierwsza w Rosji przystań zbudowana z głazów, gdzie statki mogły nie tylko ukryć się przed sztormem, ale i poddać naprawie. Ogólna długość jej grobli wynosiła 75 m, a szerokość – 5 metrów. Jej pozostałości można podziwiać do dziś.

W 1702 r. na pamiątkę wizyty Piotra I na Wielkiej Wyspie Zajęczej została wzniesiona drewniana cerkiew pod wezwaniem Apostoła Andrzeja.

warto wiedzieć

Niedaleko od klasztoru, na brzegu morza jak i na Wyspach Zajęczych można obejrzeć neolityczny labirynt z II – I tysiąclecia p.n.e. Jest to wzór korytarzy z ułożonych na ziemi kamieni.

informacje praktyczne

Strony internetowe: www.solowki.ru (ang i rus), www.solovky.ru (rus, pogoda i kamera internetowa)

Widok na kreml jest kapitalny z Zatoki Pomyślności. To z niej odpływamy w stronę Wielkiego Zająca. Czekała tam na nas nomen omen Katja Zajcowa - studentka historii z Archangielska, która już trzecie lato dorabia jako przewodniczka po tych wyspach. Spacerowaliśmy więc wokół wyspy zwiedzając kamienne labirynty Samów. Są to podobno pozostałości po mieszkańcach wysp sprzed 2000 lat. Odkryto je dopiero niedawno po pożarach porastających je drzew. Istnieje wiele teorii na temat ich powstania. Podobne konstrukcje na Północy są nazywane „babilonami” [ros. вавилоны]. Jedni uczeni są zdania, że labirynty wiążą się z kultem zmarłych, inni widzą w nich obiekty magii, które miały zapewniać np. udane łowy (niektóre przypominają swym kształtem sieci rybackie). Są różne rodzaje labiryntów. W jednych ścieżka pomiędzy kamiennymi wstęgami to ślepa uliczka i trzeba wracać tą samą drogą, którą się przyszło (choć niektórzy turyści po prostu przeskakują kamienne „grządki”). W innych typu „bałtyckie koło” [ros. балтийское колесо] wchodzi się jednym wejściem, a wychodzi innym, choć w tym samym miejscu, jakby się go przeszło na wylot. Istnieją też labirynty-pułapki [ros. „с ловушками”] jak w okolicach miasta Kandałaksza w obwodzie murmańskim, gdzie jeśli się wkroczy na niewłaściwą ścieżkę, to można bez końca błądzić w labiryncie. Najbardziej prawdopodobną wydaje się być ta mówiąca o miejscu pochówku, które wieki temu musiało się znajdować, jak najdalej od lądu, tak aby uniemożliwić drogę powrotu duchom zmarłym do świata żywych. Wielu jest takich, którzy wciąż sądzą, iż kamienie w centrum takiego labiryntu mają moc magiczną. Niech was więc nie dziwi widok klękających i przykładających sobie do nich głowy ludzi.

Po wyspie nie można poruszać się bez przewodnika ze względu na unikatową florę. Ścieżki dla turystów są specjalnie przygotowane i pod żadnym pozorem nie wolno z nich zbaczać. Po drodze do drewnianej cerkwi Św.Andrzeja mijamy jeszcze liczne kurhany. Podobnie jak labirynty stanowią zagadkę wyspy. I podobnie jak one są bardzo wiekowe. Być może nie przypominają takich z kopców jak krakowski Wandy czy Kraka, ale niewątpliwe stanowią rodzaj mogiły. Zawierają bowiem przedmioty użytku codziennego, które miałyby pomóc również i w tym drugim życiu.

Oddalenie i surowy charakter wysp sołowieckich sprawiły, że wybrano je później na miejsce zesłania. Potężne mury budowli klasztornych służyły wtedy jako więzienie polityczne, miejsce odosobnienia. Już w czasach carskich zsyłano tu sporadycznie więźniów, zwłaszcza odszczepieńców religijnych. Skazańców z okresu carskiego było ledwie kilkudziesięciu.  Potem utworzono tu poligon doświadczalny GUŁAG-u- pierwszy łagier w Sowieckim Sojuzie- SŁON. Na wyspach unicestwiono kilkanaście tysięcy ludzi.

"Są tu mnisi i popi

Dziwki i złodzieje

Są baronowie i książęta-

koron na głowach nie noszą...

Na tej wyspie bogaci nie mają

zamków ni pałaców..." (wiersz anonimowego więźnia, 1926)

Wyspa Zajęcza- obóz karny dla kobiet

Siekerska Góra- gdy ktoś był słaby, chory, wyczerpany zrzucano go z niej.

Wielka Muksałma- hodowla srebrzustoczarnych lisów na futra

Anzer- obóz dla inwalidów, dzieci i byłych mnichów

Nie dziwi zatem fakt, iż Sołżenicyn trafnie określił system łagrów sowieckich jako "archipelag". Pierwsza partia więźniów dotarła tutaj w 1920 roku i jak można przeczytać w książce Anny Applebaum- wyspy tak oto wówczas opisywano: "Surowy klimat, dyscyplina pracy i walka z siłami natury będą wyśmienitą szkołą dla wszystkich elementów przestępczych."

Jedna z więźniarek Julia Danzas napisała: "Nastąpi dzień, kiedy historia ta zostanie spisana. A temu kto ją przeczyta będzie wstyd za człowieczeństwo".

Człowiek czyta i dziwi się, że tak przepiękne tereny były świadkiem rozpaczy tysięcy. Na Siekierską Górę i Muksałmę wybieramy się na rowerach. O ile w stronę pierwszej droga jest kaministo-wyboista, o tyle w drugą stronę grzęźniemy literalnie po pas w błocie! O ile błocko jeszcze nikomu nie zaszkodziło o tyle komary...o zgrozo!... szkoda gadać! Takiej chmary jaka nas obeszła, oblazła i obgryzła nigdzie nie spotkałam. Po kilku kilometrach byliśmy bliscy porzucenia rowerów i oddania się dzikiemu pędowi w stronę jeziora! Na szczęście Muksałma odwdzięczyła się genialnymi zdjęciami.

Jeden fakt zwrócił naszą uwagę. Trzy wyspy, a jakże inny krajobraz. Każda jest niepowtarzalna.

Strona: 1 z 1