Piesza wędrówka przez Hiszpanię

Autor: hanuka

data dodania: 29.07.2010| kraj: HISZPANIA | typ wyprawy: inna
zdjęcia: hanuka

Tagi: wyprawa, Hiszpania, Camino de Santiago, Camino del Norte

liczba odsłon: 349

   1|2|  

Strona: 1 z 2

Camino de Santiago to ponad 800 przemierzonych kilometrów, wielu poznanych ludzi, obcowanie z przyrodą, w końcu to droga do wnętrza siebie.

Dodaj własne spostrzeżenia - HISZPANIA Powiadom znajomego

Camino de Santiago
Autor: hanuka

Celem pielgrzymki jest grób św. Jakuba Apostoła, który według legendy został pochowany w miejscu, gdzie dziś istnieje miasto Santiago de Compostela. Jest to cel w sensie dosłownym, natomiast moim osobistym celem była droga, rozmowy z ludźmi i z Bogiem, znalezienie tego, czego jeszcze nie znalazłam, zrozumienie tego, czego nie pojmowałam.

ludzie

Hiszpanie są bardzo pomocnymi i uprzejmymi ludźmi. Na trasie pielgrzymki, nawet nie proszeni, sami z siebie wskazywali drogę, gdy widzieli, że błądzimy.

pogoda

Wędrując wzdłuż wybrzeża nierzadko pojawiała się typowa mżawka, im dalej w ląd tym goręcej.

zakupy

Bardzo tanie jedzenie można kupić w dużych marketach np. Eroski

Istnieje dużo tras pielgrzymkowych do Santiago. Ja wybrałam jedną z mniej popularnych, prowadzącą wzdłuż wybrzeża oceanu. Na camino wyjechałam z dwoma kolegami. Ze względu na małą ilość pielgrzymów, na trasie można było w sposób szczególny obcować z przyrodą, która nie szczędziła człowiekowi zachwytu. Wędrówka po górzystych, samotnych terenach wraz z widokiem oceanu po horyzont powoduje, że chce się żyć pełnią życia i jednocześnie uczy pokory. Człowiek czuje się mały, a jednocześnie ważny, ponieważ to dla niego zostało stworzone to piękno, które ma przed oczami.

Droga obfitowała w niezwykle ciekawe miejsca. Często mijaliśmy urocze zakątki w przecudnej scenerii. Przykładem może być niewielka, odludna plaża, z której rozpościerał się widok na oświetloną miejscowość i pięknie położone za nią wzgórza. Obok widniała góra, przez którą mieliśmy przejść oraz śliczne, wielkie skały podrasowane kolorem, jakby pomarańczowym. Poza tym, ani grama człowieka. Wszystkiemu towarzyszyła piękna czerwona kula zachodzącego słońca. Atmosfera i wygląd tego miejsca sprawiało wrażenie bycia na bezludnej wyspie niczym Robinson Crusoe. Na trasie można było się znaleźć również w całkiem innej scenerii. Niczym nie skrępowane pola, z których wyrastało jedno drzewo na kilometr oraz ocean na wyciągnięcie ręki sprawiały, że ziemia wydawała się być płaska. Oczywiście, były też odcinki mniej fascynujące i bardziej monotonne, np. 25km wędrówki szosą. Nie mniej, takie etapy również są potrzebne, aby nie spowszedniały niezwykłe widoki. Tak samo jest w życiu. Radosne chwile zawsze lepiej smakują po doświadczeniu smutku.

Ważnym aspektem okazały się mijane miejscowości, bardzo zróżnicowane. Czasami człowiek przechodził przez niewielkie wioski, oddalone kilka kilometrów od cywilizacji, w których nie było sklepów ani barów, a w których wszyscy się znali. Oczywiście przechodziliśmy również przez duże miasta, takie jak Bilbao, Santander, Aviles czy Ribadeo. Najbardziej urokliwe były jednak miasteczka, nie za duże, z zabytkowymi wąskimi uliczkami, kamieniczkami, z praniem rozwieszonym pod oknami. Ponadto w hiszpańskich miastach często organizowane są tkz. fiesty, czyli wieczorne imprezy. Na ulice wychodzą wtedy muzycy, którzy grają i śpiewają, prowadzone są różnorakie zabawy. Udało mi się nawet zobaczyć przedstawienie, w którym występowali ludzie chodzący na szczudłach. Dodatkowo, miasta czy wioski, które goszczą pielgrzymów często położone są nad zatoką lub wśród gór. Można wtedy spokojnie, bez plecaków i bez pośpiechu przyglądać się przyrodzie. Schroniska dla pielgrzymów, czyli tkz. albergue znajdują się zarówno w wioskach, miasteczkach jak i dużych miastach. Daje to poczucie bycia każdego dnia w zupełnie innym miejscu.

Podczas tej pielgrzymki bardzo ważną rolę odgrywa poznawanie nowych ludzi. Trasa jest bardzo popularna, więc przybywają tutaj ludzie z całego świata. Dzięki temu, wieczorem przy jednym stole może spotkać się Polak, Niemiec, Hiszpan czy Włoch. Nawet, jeśli nie znają wspólnego języka, mogą porozumiewać się na migi. Nie ma też znaczenia czy jesteś wierzący czy nie. Nikt nikim nie gardzi z powodu wyznania, narodowości czy kultury. Nie bez znaczenia jest fakt, iż podczas miesięcznej wędrówki, na szlaku i w schroniskach można spotykać ciągle tych samych ludzi i dzięki temu zawrzeć z nimi głębszą znajomość czy nawet przyjaźń, którą można kontynuować już po zakończeniu pielgrzymki. Warto poznawać również miejscowych. Hiszpanie to bardzo uprzejmi i pomocni ludzie. Kiedy błądziliśmy, sami z siebie zaczepiali nas i wskazywali właściwą drogę. Zdarzyło się też, iż dostaliśmy za darmo bułki od pani sklepowej. Innym razem, kiedy odpoczywaliśmy, podszedł do nas miejscowy i podarował każdemu muszelkę, którą można było przyczepić do plecaka. Taka muszelka jest symbolem pielgrzymowania do Santiago. Podobnych sytuacji było dużo więcej, dlatego nie będę się o nich rozpisywać.

   1|2|  

Strona: 1 z 2