“Me gusta viajar me gustas tu Me gusta Guatemala me gustas tu…”

Autor: zimmer1808

data dodania: 11.06.2009| kraj: GWATEMALA | typ wyprawy: krajoznawcza
zdjęcia: zimmer

liczba odsłon: 206

   1|2|  

Strona: 1 z 2

Kraj gdzie wojna skończyła się tak nie dawno a ludzie są tak uśmiechnięci...

Dodaj własne spostrzeżenia - GWATEMALA Powiadom znajomego

Tym którzy szukają konkretnych, praktycznych informacji - odradzam!

warto wiedzieć

połącznie a z Xela do Chichicatenango są prawie niemożliwe

ludzie

są tworzeni przez warunki w jakich żyją, nie daj się naciągnąć na wygórowane ceny, spróbuj spojrzeń w oderwaniu od relacji klient - sprzedawca -są naprawdę niesamowici

nocleg

jeśli będziesz w rio dulce - odwiedź dom na wodzie prowadzony przez penego niemca (nie pamietam nazwy) polecam nietoperze śpią z tobą!

wydarzenia

jeśli jesteś tu we wrześniu  nie przegap uroczystości związanych z saint simon

plaże

nie wszystkie są warte zobaczenia

Ponoć wszystko ma swój czas….Długo zbierałam się w sobie by napisać o tej podróży, jakoś zacząć nie mogłam, ale ostatnio w głowie mi stuka i puka, żeby ruszyć dalej, a zamknąć coś trzeba żeby coś otworzyć…

Prawie rok minął od mojej wyprawy do Gwatemali. Rok to dużo i mało…Dużo, bo mijające dni z łatwością wyżerają centymetry kwadratowe obrazów jakie na moich oczach malowała Gwatemala i jej mieszkańcy, mało bo nawet lata nie są w stanie zniszczyć tego oszałamiającego wrażenia, jakie wywarła na mnie różnorodność tego kraju.

Nie pamiętam już wielu miejsc, imion, poszczególne twarze stapiają się w jedno…

Ale zraz po przyjeździe byłam cała rozedrgana, wręcz wylewały się ze mnie historie, anegdoty, spostrzeżenia, te dźwięki uderzały w struny, ale nie tworzyły spójnej melodii. Dopiero teraz czuję, że ta piosnka jest gotowa by ją wytrajkotać (bo śpiewać nie potrafię). Ale nie o Gwatemali będzie tu mowa, raczej o przestrzeni, jaka zaistniała w mojej głowie w czasie, gdy przebywałam w miejscu na kuli ziemskiej, które zgodnie z podziałem polityczno - gospodarczym zwie się Republiką Gwatemali.

Po pierwsze - ludzie....

Wiele teorii mówi, że pomimo szerokości geograficznej oraz ilości stopni Celsjusza wszyscy jesteśmy tacy sami. Niestety zawsze kiedy się generalizuje, pomija się istotne szczegóły, a to właśnie one świadczą o samku. Przeciętny gwatemalczyk, jak go nagryźć, pełny jest sprzeczności…Dumny i pokorny, radosny a zarazem smutny, poczciwy choć zdolny do kłamstwa…Odnoszę wrażenie, że te przeciwieństwa są efektem konfliktu naturalnych skłonności potomków Majów oraz okoliczności historyczno-społecznych. Instynkt samozachowawczy, nawet najsilniejszym i najbardziej prawym, w określonych okolicznościach każe powyciągać z szuflad świadomości środki służące przetrwaniu. Podróżując w kraju w którym zarabia się tak niewiele, w kraju w którym rodziców dziesięcioletnich dzieci nie stać na ich edukację, w kraju w którym wyniszczająca obywateli wojna zakończyła się kilkanaście lat temu, trzeba zachować zdrowy rozsądek. Wojnę i biedę widać tu wszędzie. 10 opakowań Laysów, 5 butelek coca coli i trochę ciastek, a w oknach kraty!, mury rezydencji co bogatszych obywateli oplecione drutem kolczastym, strażnik z bronią maszynową w ręku przed najmniejszym bankiem….30 lat wojny domowej oraz setki lat ucisku ze strony potomków konkwistadorów (ponoć po dziś dzień Gwatemalą rządzi niespełna 30 rodzin hiszpańskich; zainteresowanych odsyłam do świetnego reportażu Ryszarda Kapuścińskiego Dlaczego zginął Karl von Spreti) pozostawiły ślad – rozmiar 46! Zaskakujące jest jednak, że pomimo tych ciężkich butów, ludzie tego kraju są nadzwyczaj pogodni i przyjaźni. Spoglądają na świat swoimi pięknymi dużymi oczami, które podkreślone linią szczerego uśmiechu, zatopione są w zoranej zmartwieniami twarzy. Przebywając w małej, zalanej słońcem miejscowości Santa Katharia, nad oszałamiająco pięknym jeziorem Atitlan, miałam zaszczyt zagościć w domu bezpretensjonalnie radosnych ludzi. Ich naturalna otwartość i spontaniczność sprawiły że ja obywatelka pierwszego świata (określenie równie niemądre jak to na wzór którego zostało ono ukute) przesiąknięta latami praktykowanej samokontroli, czułam się nieco onieśmielona ich prostolinijnością sprzężoną z niepohamowaną radością istnienia i akceptacji rzeczywistości, bez tych wszystkich ‘ale’, ‘w jakim celu’, ‘dlaczego ja’.

Po drugie - cała reszta!

Einstein napisał kiedyś że „nieznane jest najwspanialszym przeżyciem jakiego możemy doznać. Jest prawdziwym źródłem wszystkiego” Gwatemala zdecydowanie dostarcza takich emocji. To kraj przepiękny – ocean z lewej, Morze Karaibskie z prawej, góry rozlane po trosze tu i tam, jeziora, wody termalne, wulkany, dżungla, jakby się tak rozpędzić to końca nie widać. A to wszystko zatopione w słońcu, obleczone cienką powłoką dymu, który unosi się z pieców do tortilli. Ale piękna wiele jest na świecie, każde miejsce ma coś zaskakującego do zaoferowania , nie każde jednak jest jak otwarta książka. Wystarczy uważnie patrzeć, by z ulic Gwatemali wyczytać wszystko!

   1|2|  

Strona: 1 z 2