Izrael: ziemia, po której stąpał Jezus

Autor: Anna Zaborska

data dodania: 26.08.2008| kraj: IZRAEL | typ wyprawy: krajoznawcza
zdjęcia: Anna Zaborska

Tagi: Izrael, Ziemia Święta, Biblia, religia, chrześcijaństwo, Jerozolima, góra Oliwna, rzeka Cedron, góra Syjon, Via Dolorosa, Betlejem, Ściana Płaczu, Bazylika Bożego Narodzenia

liczba odsłon: 3338

   1|2|3|4|  

Strona: 1 z 4

W Izraelu można zobaczyć miejsca, gdzie wydarzenia z ponad 2000 lat temu zadecydowały o historii ludzkości.

Dodaj własne spostrzeżenia - IZRAEL Powiadom znajomego

Kościół karmelitek Pater Noster. To tu sa mozaiki z 60 modlitwami
Autor: Anna Zaborska

Stąpanie po tych samych ścieżkach co Chrystus, Józef, Maria jest doświadczeniem tyleż wyjątkowym, co trudnym do opisania. Ale spróbuję...

pieniądze

Walutą jest szekiel izraelski , w skrócie NIS. Bez problemu można płacić dolarami i euro.

pogoda

Klimat podzwrotnikowy, suchy. Zimą jest ok. 14 – 16 st C, latem 28 – 34 st. C. Większość Ziemi Świętej znajduje się na stepie, półpustynni i pustyni.

dojazd

Bilet samolotowy w obie strony do Tel Awiwu kosztuje ok.  2 tys. zł. Najdroższe są od lipca do września i w okresie świąt żydowskich.
Drogą lądową można tu dotrzeć z Jordanii (przejścia na moście w Allenby, w Ben Szean i Arawa) i Egiptu (przez Rafiah, Tabę).
Droga morską można dopłynąć z Pireusu do Hajfy (miejsce siedzace tylko ok. 10-15 euro)

kuchnia regionalna

Z kuchni arabskiej polecam falafel – smażone kotleciki z ciecierzycy z dodatkiem ziół i przypraw, które podaje się z chlebkiem pita i sałatkami (cena zależy od wielkości porcji), a także humus – idealna na przekąskę pasta z ciecierzycy, czosnku, cytryny i oliwy.
Z kuchni żydowskiej warto spróbować kugla – babki ziemniaczanej, czulentu (tradycyjna potrawa na szabas) – gulasz z mięsa, fasoli, cebuli i kaszy.
Na kawę (najczęściej z kardamonem) i tradycyjną, mocną herbatę warto wybrać się  do domu kawy zwanego kahva.

tradycje i obyczaje

W ortodoksyjnych dzielnicach żydowskich należy mieć skromny strój, z długimi rękawami i zasłoniętymi nogami. Nie powinno wjeżdżać się tam autokarami, szczególnie w czasie szabatu. Pod Ścianą Płaczu panowie musza mieć nakryte głowy (rozdawane są tam często tekturowe jarmułki).
W okresie ramadanu w dzielnicach muzułmańskich w ciągu dnia nie powinno się publicznie jeść, pić, palić.
Przed wejściem do meczetu trzeba zdjąć buty, panie muszą okryć głowę. Wylkuczone jest wejście w szortach i bluzkach bez rękawów.

transport lokalny

Najtaniej jest podróżować pociągiem ( zazwyczaj bilet jest tańszy od autobusowego o 15 %, ale zasięg kolei jest mocno ograniczony (www.israil.org.il). Cały kraj pokrywa natomiast sieć państwowego transportu autobusowego Egged (rozkład jazdy www.egged.co.il). Droższy jest transport mikrobusami.

Wędrówkę po Ziemi Świętej zaczynam od Jerozolimy. I od razu niespodzianka – w mieście, jak tyglu mieszają się kultury, religie i zwyczaje wielu narodowości. Mieszkańców i turystów, chcących zwiedzić miejsca czczone przez wyznawców trzech z pięciu największych religii na świecie.

Na górze Oliwnej
Nad miastem wznosi się góra Oliwna. Warto wstać wcześnie by być tam o świcie – widok na stare miasto, wzgórze świątynne z pozłacaną Kopułą Skały jest wtedy najpiękniejszy. I koniecznie zabierzcie ze sobą sweter – rano nawet w lecie jest zimno. To kwestia wysokości – Jerozolima, tak jak nasze Zakopane, położona jest w górach. Na górze wzniesiono kościół Dominus Flevit (co znaczy: pan zapłakał) dokładnie w miejscu, w którym przed wiekami, schodząc z góry Oliwnej Jezus przystanął i zapłakał nad losem Jerozolimy. Nieco na północ jest kościół karmelitek Pater Noster – zbudowany nieopodal groty, w której Jezus przekazywał apostołom swe nauki. Znany jest z tego, że w półokrągłą ścianę, okalającą dziedziniec wbudowanych jest 60 mozaik z tekstem modlitwy Ojcze Nasz w różnych językach. Także po polsku i kaszubsku.

Górę, jak sama nazwa wskazuje porastają drzewa oliwne, traktowane jako symbol pokoju i świętości - oliwa służyła przed wszystkim do namaszczania kapłanów, królów, lampek oliwnych, będących źródłem światła. Do dziś traktowana jest z należna jej atencją - od oliwy z chlebem zaczyna się tutaj każdy dzień. Wśród drzew oliwnych na samym szczycie góry jest najstarszy cmentarz w Jerozolimie. Niegdyś chowani tu byli przedstawiciele różnych wyznań, dziś to miejsce spoczynku bogatych żydów, którzy pragną być blisko doliny Jozafata.

Żydzi chowali zmarłych gołych, z pieniążkami na powiekach i w pozycji na pół siedzącej - by szybciej mogli wstać na sąd ostateczny. W tym samym czasie muzułmanie – swoich zmarłych grzebali w pozycji półleżącej, z twarzą skierowana w stronę Mekki, tak, by mogli pierwsi zobaczyć Mahometa. Co ciekawe – na wielu płaskich płytach nagrobnych ułożone są kamienie – takie zwyczajne, polne. Tak jak u nas znicze są symbolem miłości, tak one symbolizują wiarę. Poniżej cmentarza, w ogrodach Getsemani, jest kościół o tej samej nazwie (getsemani oznacza tłoczenie oliwy), gdzie Jezus przebywał w czasie pielgrzymek do Jerozolimy i gdzie spędził ostatnie chwile na ziemi.

U podnóża góry Oliwnej rozciąga się dolina Cedronu zwana także doliną Josafata. Według wierzeń żydowskich właśnie stąd rozpocznie się zmartwychwstanie w dniu Sądu Ostatecznego. Wysuszona szczególnie latem, kiedy wysycha rzeka Cedron.

Dolina była tradycyjnym miejscem grzebania ludzi – tutejszy cmentarz jest najstarszy na świecie- groby datuje się na I i II wiek p.n.e. Jest tu grób Zachariasza, wyróżniający się kopułą i wielkością grób Absaloma, syna Dawida, który zginął na drzewie, kiedy poniósł go muł (lub osioł – dokładnie nie wiadomo), a on zaplątał włosy w drzewo. Tradycja nakazuje, by przechodzący tędy Żyd podniósł kamień i cisną w dowód pogardy dla syna, który zdradził ojca. Groby żydowskie składały się z dwóch części – w pierwszej komorze – zwanej pogrzebową – gromadziła się rodzina na modły opłakiwanie zmarłego, w drugiej składano ciało.

Miejsce ostatniej wieczerzy
Na grze Syjon najczęściej odwiedzany jest kościół i klasztor Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny wzniesiony dokładnie w miejscu, gdzie Maria zapadła w wieczny sen. W kościelnej krypcie znajduje się rzeźba z drewnai kości słoniowej przedstawiająca Matkę Boską i Chrystusa. Warto zwrócić uwagę na mozaikę na podłodze, przedstawiająca znaki zodiaku i imiona świętych. Tuż za kościołem stoi budynek, jak to byśmy dziś powiedzieli „różnorodnego przeznaczenia”. W komnatach na parterze jest grób Dawida – otaczany czcią przez pobożnych żydów, miejsce ich pielgrzymek. Na piętrze - sala Wieczernika – czyli domniemane miejsce spożywania ostatniej wieczerzy Jezusa i apostołów. Schodząc w dół z góry Syjonu w kierunku wschodnim warto zajrzeć do ukrytego wśród drzew , rosnących na zboczu góry kościoła św Piotra in Galiicantu (w miejscu piania koguta). Tradycja chrześcijańska głosi, że tu apostoł Piotr zaparł się Jezusa. W przeszłości znajdował się tu bowiem dom najwyższego kapłana Kajfasza, gdzie przesłuchiwano ujętego Jezusa.

Miasto trzech wyznań
Na wyprawę do Mea Szarim, ortodoksyjnej dzielnicy żydowskiej, z szacunku dla jej mieszkańców, radzę ubrać się skromnie, bez gołych ramion i brzuchów. Turyści nie są tam mile widziani, ale może nikt was nie przegoni. Zdjęcia też radzę robić dyskretnie , szczególnie w piątkowe popołudnie, kiedy żydzi spieszą na szabat. Jest to jedyna na świecie okazja poznania klimatów „sklepów cynamonowych”.

   1|2|3|4|  

Strona: 1 z 4