Afryka. Mozambik cz.1. Maputo, rewolucyjny postkolonializm.

Afryka. Mozambik cz.1. Maputo, rewolucyjny postkolonializm.

Autor: jp

data dodania: 11.05.2008| kraj: MOZAMBIK| typ wyprawy: krajoznawcza
zdjęcia: jp

Tagi: AFRYKA, MOZAMBIK, MOZAMBIQUE, MAPUTO, postkolonializm, stolica, zwiedzanie

liczba odsłon: 1422

   1|2|3|  

Strona: 1 z 3

W 2oo7/2008 przemierzyłem z plecakiem południowo – wschodnią Afrykę. Siedem krajów w cztery miesiące: RPA, Lesoto, Suazi, Mozambik, Malawi, Tanzania i Zanzibar. Cape Town. Tu był mój start. Mety nie znałem.

Dodaj własne spostrzeżenia - MOZAMBIK Powiadom znajomego

Założenie: 1. maksimum przygody minimum kosztów. 2. korzystanie z transportu publicznego i autostopu. Cel: poznanie prawdziwego oblicza Afryki. Bo nasze wyobrażenia kształtują z jednej strony wiadomości tv, czyli głód, wojna i korupcja z drugiej strony filmy przyrodnicze.

Jaka jest Afryka? Oczywiście poznałem tylko jej skrawek, ale mogę powiedzieć na pewno… uśmiechnięta!

Wiza dostępna jest na granicy. Koszt 25$ plus 3$ jakiegoś podatku.

 

10 zł = 100 Meticais

Osiągalna w bankomatach we wszystkich większych miastach. Choć niekiedy w bankomatach brak jest pieniędzy. Trzeba wtedy poczekać. Lub przyjść następnego dnia. A nuż...

Językiem urzędowym jest portugalski, więc często trudno jest porozumieć się po angielsku. Nawet w Maputo. Ale od czego są ręce...

Polecam sprawdzone adresy - backpackersy. Mówią po angielsku. Dbają o bezpieczeństwo. Biorą każdą walutę.

www.futur.org.mz – Informacja Turystyczna

www.ccfmoz.com – Centro Cultural Franco – Mocambicano, Maputo, miejsce koncertów i wystaw

www.musart.tvcabo.co.mz – Muzeum Sztuki Współczesnej

www.mozambiquebackpackers.com – Fatima Backpackers, Maputo oraz Tofo

W Maputo jest generalnie bezpiecznie. Unikać należy jedynie pewnych miejsc o pewnych porach dnia, zwłaszcza nocy. W moim backpackersie otrzymałem mapę miasta z zaznaczonymi wyraźnie rejonami - "don't go!".

drobnch cwaniaczków, lumpów, którzy chcą wyciągnąć kasę za wszystko, a zwłaszcza bez okazji. Szczególnie sprzyja im robienie zdjęć. Jeśli tylko znajdą sie w kadrze - nie odpuszczą, aż im nie zapłacisz.

I like to spend some time in Mozambique
The sunny sky is aqua blue
And all the couples dancing cheek to cheek.
It's very nice to stay a week or two

(...)

And when it's time for leaving Mozambique,
To say goodbye to sand and sea,
You turn around to take a final peek
And you see why it's so unique to be
Among the lovely people living free
Upon the beach of sunny Mozambique

Bob Dylan

Mozambik

Opowiadając o tym kraju mógłbym właściwie poprzestać na fragmencie piosenki Dylana, gdyż jest to kwintesencja wolnego Mozambiku. Tyle tylko, że wiele wydarzyło się pomiędzy pierwszą a ostatnią zwrotką w czasie mojego kilkutygodniowego tam pobytu.

Maputo, rewolucyjny postkolonializm

Wystartowałem ze stolicy Suazi (Swaziland) Mbabane zapakowaną do granic wytrzymałości, jak to w Afryce, murzyńską taksówką, czyli mocno przechodzonym minibusem. Bagaż który nie mieścił się już na kolanach i pod nogami podróżnych, w tym i mój duży plecak, upchnięto za dodatkową opłatą (10 Randów = 3,50 zł) w niewielkiej, równie marnej co bus kondycji przyczepie. Obwiązano sznurkiem, nakryto derką i gdy nie dało się już wcisnąć ani jednej osoby więcej ruszyliśmy. Mbabane – Maputo, ok. 200 kilometrów, z przesiadką w Manzini kosztuje 60 Randów (20 zł). Byłem jedynym przedstawicielem rasy białej na pokładzie. Co w murzyńskih taksówkach było regułą, stąd i ich nazwa.

I właściwie nie byłoby o czym mówić, gdyby nie to, że w jednej z licznych dziur na drodze odpadł błotnik. Wrzucono go na przyczepę i przywiązano następnym sznurkiem. Nie zrobiło to większego wrażenia na policyjnym posterunku kontrolnym, którymi usiana jest Afryka. Nie bardzo wiem, co sprawdzają, bo z całą pewnością nie stan techniczny pojazdów i zgodność pasażerów z dopuszczalną ich ilością. Kilkadziesiąt kilometrów dalej rozpoczęły się regularne głośne stuki w podwoziu. Czarnoskóry kierowca udawał, ze nie słyszy. Na coraz głośniejsze uwagi pasażerów zareagował. Zatrzymał się, obejrzał auto, stwierdził, że wszystko jest OK. Ruszyliśmy. Stuki nasiliły się, aż wreszcie coś huknęło. Odpadł prawie cały bieżnik z lichej opony. Podrapał się po głowie i zabrał do skomplikowanej operacji wymiany koła. Szkopuł był taki, że nowe koło było niewiele lepszej jakości i do tego z bardzo niewielką ilością powietrza. Gdy wszyscy wsiedliśmy do pojazdu, jechaliśmy niemal na metalowej feldze. Na nasze uwagi kierowca tylko wzruszał ramionami, mówiąc, że nie ma innej opcji. Trzeba jechać. Potem coś się wymyśli. Gdyby nie serpentyny i górzysty teren, znowu nie byłoby o czym mówić.

Jakimś cudem dojechaliśmy do granicy i tu, gdy jako człowiek o dziwnym paszporcie zabawiłem wyjątkowo długo czekając na decyzję Panów Urzędników Mozambiku, że mogę uprzejmie zapłacić 25 $ za wizę (plus 3$ jakiegoś podatku), kierowca doprowadził koło do, można rzec, porządku pożyczając pompkę od któregoś ze stojących na granicy kierowców.

Wjazd do chaosu, którym jest stolica Mozambiku w okolicach przyjazdu i odjazdu wszelkich pojazdów dalej bieżnych po podobnych doświadczeniach afrykańskich nie powinien mnie był zaskoczyć. A jednak zaskoczył. Rozmiarami chaosu i niezwykłą, wydawało się niekończącą jego powierzchnią. Szybko przystałem na ofertę „mojego” kierowcy, że podrzuci mnie (za 30 Randów = 10 zł = 100 Meticais, waluta Mozambiku ) pod backpackersa Base, w którym zamierzałem zanocować, mimo, że cena wydawała mi się wygórowana. Szybko zweryfikowali ją tutejsi taksówkarze, biorąc stówkę za krótki odcinek, za dłuższy już 250 Mt.

W związku z dziwnymi kombinacjami „recepcjonisty” w Base postanowiłem zmienić miejsce na backpackersa Fatima’s Place przy Ave Mao Tse Tung. Trafny wybór. Znacznie obszerniejszy, ze sporym patio i miłą załogą. 300 Mt noc w sali wieloosobowej z własnym śpiworem. Piętnaście minut piechotą do nabrzeża i właściwego centrum miasta. Plus gratis mapka z zaznaczonymi rejonami miasta, których zdecydowanie należy unikać. W toalecie duża informacja: Nie zabieraj na miasto żadnego noża, policja na pewno ci go skonfiskuje! Zastosowałem się do obu wskazówek. Jakby co, bronić się będę rękami. Ale nie było przed czym. Sprawdziłem, maszerując nocną porą przez Maputo witany uśmiechami i pozdrowieniami jego mieszkańców.Ale po kolei.

   1|2|3|  

Strona: 1 z 3