Ucieczka na Florydę

Zimno w Nowym Yorku. Śniegu nie było, ale mroźny wiatr przeszywał na wskroś. W porównaniu do pogody, jaka panowała wtedy w tym samym czasie w Polsce nie było tak źle. Czekałem na przyjazd dziewczyny, żeby wyrwać się na południe do słonecznego stanu Floryda. Teraz musiałem siedzieć na Manhattanie i pozałatwiać trochę spraw. Dziewczę pojawiło się na lotnisku JFK w połowie miesiąca. I tu nastąpiła mała anomalia - tego dnia na zewnątrz było 18 stopni !!!.

Jak na tą porę roku to bardzo dziwne, choć pamiętam równo rok wcześniej identyczną sytuację.  Lekko ubrani postanowiliśmy zwiedzić miasto. Pospacerowaliśmy po ulicach i wieczorem wylądowaliśmy na Time Square, kiedy wszystkie neony i reklamy są zapalone i rozświetlają to miejsce. Zawsze czułem się tutaj oszołomiony i lekko przytłoczony. Ilość atakujących z każdej strony kolorowych reklam, telewizorów, dźwięków i gwaru ludzkiego robi wrażenie. Trudno się przemieszczać w masie ludzkiej. Myślałem że to miejsce nigdy nie zasypia... aż do pewnego dnia kiedy wylądowałem na dworcu o 6 rano i wyszedłem na puste ulice. Słońce wschodziło, a nad Time Square żywej duszy, więc szedłem środkiem ulicy i robiłem zdjęcia. Poszliśmy spać nad bardzo późno. Rano, gdy wyszliśmy na zewnątrz przywitał nas przenikliwy mróz - co za gwałtowna zmiana pogody- trudno, czapki na głowy i w miasto. Czekaliśmy aż znajoma przyleci z Gwatemali żeby przenieść się do większego mieszkania. W tym czasie krążyliśmy po 5 Ave aż dotarliśmy do siedziby ONZ. Tam dostaliśmy telefon, że można się już przenieść. Zabraliśmy wszystko i wylądowaliśmy na ... Broadway-u. Hm... masywny budynek z ornamentami wyglądał imponująco. Nie spodziewałem się po starszej pani, że mieszka w taki apartamentowcu koło Central Parku. Mieszkanie było gigantyczne. Rozpakowaliśmy się i wspólnie ruszyliśmy do parku.

Nasz budynek znajdował się obok słynnego Dakota, gdzie mieszkał i zginął  John Lenon. Przechodząc obok bramy wejściowej, gdzie padły strzały w wyobraźni miałem ten tragiczny moment, to miejsce zawsze  będzie mi się kojarzyć z tą tragedią. Cały dzień spędziliśmy chodząc bez celu po uliczkach Central Parku. Znajoma zaskoczyła mnie pokazując miejsce gdzie stoi pomnik... Władysława Jagiełły! Posąg przedstawiający  króla na koniu, trzymającego dwa miecze to miła niespodzianka. Wieczorem zjedliśmy pyszną kolację w restauracji ... chińsko-kubańskiej :). Cały następny dzień to górny i dolny Manhattan. Spacer Broadway-em aż do Ground Zero, czyli miejsca gdzie stały wieże World Trade Center. Za ogrodzeniem, w wielkiej dziurze uwijali się ludzie i ciężki sprzęt. Obeszliśmy miejsce dookoła i wróciliśmy do Battery Park, gdzie promy odpływają w miejsce, gdzie znajduje się Statua Wolności. Zabraliśmy się na Ellis Island i Liberty Island. Słońce świeciło, z czego byłem bardzo zadowolony. Zdjęcia wyszły wspaniałe. Chodziliśmy dookoła wielkiej statuy i weszliśmy na kilka kondygnacji wewnątrz - do tarasu widokowego. Z wysepki roztacza się panorama na dolny Manhattan, tylko brakuje dwóch wysokich budynków... I tak minął kolejny dzień.

Przechadzka po Brooklyn Bridge to  niezapomniane doświadczenie. Widoki na Manhattan są icie pocztówkowe.właszcza z nabrzeża pod mostem o strony Brooklynu -wielki most z miastem w tle. Latem czy zimą miasto ma swój niepowtarzalny klimat i jst jednym z najciekawszych na mo liście "magicznych miejsc" :). Ale trzeba trzymać się planu i ruszyć do ciepłego. Nastała chwila że trzeba się zbierać. Pakujemy się do wozu i ze smutkemopuszczamy Nowy York. Do wieczora musimy dotrzeć do następnego punktu na naszej trasie w stronę południa. Mijamy Baltimore i z okien obserwujemy szare miasto, przecinamy Waszyngton z wielkim budynkiem Kapitolu w tle, przemykamy koło Pentagonu i spokojnie kierujemy się ku naszemu celowi, którym jest Richmond w stanie Virginia. Docieramy tam po południu. Wita nas deszcz, który dość szybko mija, ale niestety pozostawia po sobie szare chmury tworzące ponury nastrój. Spodziewałem się jakiejś większej różnicy temperatur, ale się rozczarowałem, bo było chłodnawo. Miastem również mocno się rozczarowałem :(. Jako wielki maniak historii, a w szczególności Wojny Secesyjnej oczekiwałem dużej ilości pamiątek i miejsc historycznych, a zastałem małe muzeum i kilka domów pamiętających tamte czasy. Zatrzymaliśmy się w przepięknym hotelu, zbudowanym w stylu przypominającym korzenie "południa". Miły pokoik, wnętrze i meble z XIX wiecznym stylu. Zaczynałem łapać "klimat" czasów żywcem przeniesionych z książki "Przeminęło z wiatrem". Miasto jest małe i centrum można przejść na piechotkę w dość krótkim czasie.

Odwiedziłem dom Generała Lee dowódcy wojsk Konfederackich, zaszedłem do muzeum konfederacji i Capitolu z pięknym parkiem. Życie w Richmond zamierało pod wieczór, byliśmy chyba jedynymi spacerowiczami w centrum miasta :). Chciałem zostać w tym mieście dłużej, ale zmieniłem swoje plany i postanowiliśmy rano ruszać dalej - chyba widziałem wszystko, co było dla mnie warte zobaczenia. Śniadanko w kameralnej restauracyjce w hotelu i ruszamy w trasę. Na południe !

Przecinamy Północną Karolinę, gdzie lekko zaczyna padać śnieg, ale wystarczy żeby amerykańscy kierowcy zaczęli wpadać do rowów i zaliczać stłuczki ! Widziałem nawet jak zjeżdżają na pobocza i czekają aż przestanie padać. Jechaliśmy bardzo wolno i dojechaliśmy do Charleston w Południowej Karolinie późno wieczorem. Zarezerwowany dzień wcześniej hotel okazał się istną perełką. Tutaj dopiero poczułem się jak na prawdziwym starym południu. Architektura, meble, obrazy i patio wyglądały jakby nienaruszone przez czas czekały na turystów ponad sto kilkadziesiąt lat. Bardzo miła obsługa w recepcji i ten ... kominek z palącym się drewnem... Rozbudziło to moje nadzieje związane z miastem. O poranku wyszliśmy "na miasto", temperatura zmieniła się bardzo i ciepłe kurtki zostawiliśmy w hotelu. Ruszyliśmy uliczkami przy których stały piękne stylowe domy z magnoliami w ogrodach, a w parkach czekały na nas palmy.

Przeszliśmy do nabrzeża z widokiem na wody zatoki. W dali zarysowywał się kształt dużego lotniskowca z czasów II wojny, a wejścia do miasta strzegła malutka wysepka z fortyfikacjami. To pierwszy mój cel w mieście. Fort Sumter - to tu padły pierwsze strzały wojny domowej, więc musiałem to miejsce zobaczyć. Popłynęliśmy statkiem wycieczkowym. Po dotarciu na miejsce oddałem się pasji i fotografowałem wszystko :). Patrzyłem na miejsce, które znałem tylko z książek i filmów. Podelektowałem się chwilę i wróciliśmy na nabrzeże skąd ruszyliśmy do centrum miasta. Charleston zachowane jest w świetnym stanie, budynki i miejsca historyczne dobrze oznaczone i przygotowane dla turystów. To miasto to uczta dla oka. Zwiedziliśmy budynek-muzeum gdzie zachowane było wszystko z czasów niewolnictwa. Niechcący trafiłem na replikę pierwszej użytej łodzi podwodnej Hunley!  Czas  mijał powli i wieczorem wróciliśmy do naszego stylowego hotelu.

Drugiego dnia zwiedziliśmy resztę miasta i szkoda nam było opuszczać to piękne miejsce. Ruszamy dalej,  nie przewiduję postojów gdzyż jesteśmy umówieni - nasz następny cel: Miami. Przelatuję szybko przez Savannah Georgia, zatrzymujemy się na chwilę w Jacksonville i Orlando na Florydzie.Wczesnym wieczorem jesteśmy w mieście, gdzie Don Johnson biegał z pistoletem w latach osiemdziesiątych :). Mieliśmy zatrzymać się u znajomego, więc spieszyliśmy się na wyznaczoną godzinę, ale życie pokazało znowu swoje złe oblicze... kolega wymyślił historyjkę z wielkim nieprawdopodobieństwem.... i zostaliśmy na lodzie. Musieliśmy poszukać hotelu. Koszty były niemałe, ale miejscówka bardzo fajna, pokoik z wielkim oknem i widokiem na ocean i plaże. Dzień zaczęliśmy od przejścia 20 metrów i wylądowania na piasku pod naszym oknem. Pierwsza kąpiel w oceanie w tym roku. Potem długo oczekiwany odpoczynek.

Pora na leniuchowanie... problem  w tym, że lubię leżeć bzczynnie :( Mieszkaliśmy przy SouBeach niedaleko słynnej ulicy Ocean Drive, gdzie toczy się nocne życie Miami. Wszystko w stylu Art Deco przypominało mi klimat lat 50-tych. Spacerki po plaży i knajpy wieczorami - tak mijały leniwie dni. Kiedy znudziliśmy się "byczeniem" pod palmami nastał czas poznawać Miami. Z wyspy przez most dojechaliśmy do centrum i portu, gdzie naszym oczom ukazały się zacumowane wielkie statki-hotele. Przeszliśmy ulicami miasta pomiędzy szklanymi wieżowcami i parkami. Miami to bardzo nowoczesne miasto, widać, że rozwija się prężnie, to jeden wielki plac budowy, mnóstwo dźwigów i rusztowań, a nowe budynki pojawiają się jak grzyby po deszczu. Bezpłatna kolejka magnetyczna na pylonach wygląda trochę futurystycznie, sterowana prze komputer cała przeszklona obwozi po głównych miejscach miasta. Któregoś dnia wybraliśmy się odwiedzić dzielnice położone dalej od downtown. Spacerkiem doszliśmy do Little Havana, gdzie żyje duża społeczność kubańska. Wzdłuż głównej ulicy biegnie chodnik z wmurowanymi gwiazdami coś w stylu Hollywood Blvd -  jest dużo malowideł na murach i sporo pomników. Zabawne było to, że trudno nam było zamówić jedzenie w restauracjach i zwykłą kawę w kawiarni... nikt nie rozumiał języka angielskiego :). Miło wyglądał spacer wzdłuż Miami River, gdzie można zobaczyć mosty zwodzone i apartamenty przy których zamiast samochodów przycumowane są łodzie... Odpocząłem na tyle, że  wypadało już ruszyć wozem gdzieś dalej. Wymyśliłem Key West :). Rano zatankowaliśmy do pełna i ruszyliśmy na południe drogą numer 1. (Zabawne każda droga numer 1 jaką widziałem była zawsze bardzo widokowa). W Key Largo zaczęły się słynne mosty o długości około 150 kilometrów, czasem przerywane małymi wysepkami. I znowu te widoki, sznurek po którym jadą samochody, po prawej i lewej ocean i nie widać lądu !.

Po niespełna 2 godzinach dotarliśmy do ostatniej wysepki - Key West. Miasteczko spodobało mi się od razu. Architektura nienaruszona przez lata, bez nowoczesnych budynków i komercji. Klimacik rewelacyjny - idealny na spędzenie miło czasu. Już żałowałem, że straciłem tyle dni w Miami mogąc je spędzić na tej wysepce. Obowiązkowe zdjęcie pod kolorowym betonowym klocem z informacją, że znajdujemy się 90 mil od Kuby i jest to najbardziej wysunięty na południe punkt w USA. Wizyta w domu gdzie mieszkał Hemingway i szklaneczka Mojito na werandzie knajpy. Key West przypomina mi trochę Nowy Orlean z Bourbon Street -  nie tylko ze względu na piękne budynki z balkonikami, ale też na ilość pubów i restauracji. Na ulicach dominują młodzi ludzie i ... koguty, wszechobecne na wyspie. Dziewczynie spodobały się ... różowe taksówki.

Przeszliśmy chyba cały Key West i zapadł zmrok. Pora wracać do naszego hotelu w Miami, szkoda. Rano uzgodniliśmy, że można załapać się na jakąś zorganizowaną wycieczkę, ale ponieważ był to niedzielny poranek, obawiałem się, że wszystko będzie zamknięte i tak też niestety było. Przypadkiem trafiliśmy na busa, który zabierał jakąś grupę do Everglades National Park i udało nam się zabrać z nimi. Po drodze zatrzymaliśmy w jednej dzielnicy Miami blisko centrum, gdzie w kanale wodnym leżały aligatory! Koło przystanku autobusowego i jakiegoś domu, tak po prostu !. Później  dowiedziałem się, że aligatory nie są wcale takie skore do atakowania bez powodu i raczej uciekają przed ludźmi, ale  krokodyle to już inna bajka.

Dość szybko wylądowaliśmy na słynnych Everglades, przy wejściu dostaliśmy zatyczki do uszu i skierowano nas do zaparkowanego hm... pojazdu, coś płaskodennego z wielkim śmigłem - jak w samolocie. Ranger poinstruował nas co mamy robić i  dał znak by zatkać uszy, odpalił wodno-pojazd i pomknęliśmy po wodzie. Co jakiś czas zwalniał i podpływał do leżących gigantycznych aligatorów - wszystko na wyciągnięcie ręki. Było tego cała masa, prawie za każdą kępą trawy czaił się stwór. Na drzewach wisiały wielkie jaszczury, a dookoła latały najdziwniejsze ptaki. Po powrocie mieliśmy okazje potrzymać żywe krokodyle i pumy - typowy show dla turystów. Wróciliśmy wieczorkiem. Kusiła jednodniowa wycieczka na Bahamy za 100 dolarów, ale w końcu wymyśliłem, że można by zmienić miejsce na jakieś bardziej egzotyczne. Polecieliśmy więc do Puerto Rico.