Senegal: Poławiacze soli

Obowiązującą walutą w Senegalu jest frank Zachodnioafrykańskiej Wspólnoty Walutowej. Oznacza się go skrótem XOF, jednak w powszechnym użyciu jest też CFA.

1 frank XOF dzieli się na 100 centymów.

1 euro = ok. 655 XOF

1 PLN = ok. 183 XOF

Na południu kraju panuje klimat podrównikowy, charakteryzujący się dużą wilgotnością i wysokimi temperaturami. W kierunku północnym przechodzi on stopniowo w podrównikowy, suchy.

Pora deszczowa panuje od maja do listopada. Pomiędzy grudniem a kwietniem jest pora sucha.

Średnie roczne temperatury wynoszą od 25°C na wybrzeżu do 30°C w głębi kraju. Najgorętsze są tereny przy granicy z Mali.

Senegal ma dość bogatą bazę hotelową. Przynajmniej jak na Afrykę. Doba w najtańszym hotelu o bardzo niskim standardzie kosztuje ok. 10 tys. SOF. Czasami nawet taniej. Wyjątkiem jest Dakar, gdzie za dobę w podrzędnym hotelu trzeba tam zapłacić 2-3 krotnie więcej, niż na prowincji (w okresie Rajdu Dakar jeszcze więcej).

Za nocleg w lepszym hotelu trzeba zapłacić ok. 30-35 tys. XOF. Jeśli chcemy liczyć na prawdziwy luksus, trzeba się liczyć z wydatkiem rzędu 80-100 tys. XOF.

Przeloty z Polski do Senegalu (z przesiadką w jednej z europejskich stolic) są dość drogie. Bilet tam i z powrotem kosztuje ok. 3,5 tys. zł. Dużo tańszą opcją są przeloty do Dakaru z Paryża lub Mediolanu - bilet powrotny kosztuje ok. 2 tys. zł. Do tego oczywiście trzeba doliczyć koszt dojazdu lub przelotu z/do Polski, ale suma summarum i tak wyjdzie to dużo taniej (zwłaszcza jeśli skorzystać z ofert tanich linii lotniczych).

Nad Jeziora Retba najłatwiej dostać się z Dakaru. Z centrum miasta kursuje podmiejska komunikacja, którą stanowią minibusu (zazwyczaj niemiłosiernie przepełnione).

Bilet w jedną stronę kosztuje ok. 1,5 E.

Tereny dzisiejszego Senegalu były jednymi z najwcześniej zamieszkanych miejsc na Czarnym Lądzie. Świadczą o tym liczne narzędzia i kamienne kręgi, które znaleziono na pograniczu senegalsko-gambijskim. Pozostałości tych starożytnych kultur archeolodzy datują na przełom paleolitu i neolitu.

W XI wieku tereny Senegalu zamieszkuje ludu Tukulerów. Od tego okresu zaczyna się też powolna islamizacja tych terenów.

Począwszy od XVII w. tereny Senegalu zajmują Francuzi. Pod ich panowaniem powstaje większość miast, w tym Saint-Louis i Dakar, które w różnym okresie były stolicami Francuskiej Afryki Zachodniej.

Senegal uzyskał niepodległość spod panowania francuskiego dopiero w 1958 roku. Po odzyskaniu niepodległości, w latach 1959-1960 Senegal stanowił wraz z sąsiednim Mali Federację Mali, która wchodziła w skład Wspólnoty Francuskiej.

W 1982 roku Senegal utworzył z Gambią konfederację o nazwie Senegambia, ale integracja obydwu krajów się nie powiodła i w 1989 roku unię rozwiązano.

Najczęściej spotykanym drzewem w okolicy jest baobab. Drzewa te występują jedynie na terenach suchych i należą do najbardziej długowiecznych roślin. Okres egzystencji może wynosić nawet tysiąc lat. Drzew te charakteryzują dwie rzeczy – brak liści w porze suchej, co sprawia, że wyglądają jakby były posadzone „do góry nogami”, oraz bardzo grube pnie, w których magazynowana jest woda (średnica baobabu może dochodzić do 10 metrów).

W przyrodzie występuje osiem gatunek tych drzew. Najbardziej popularny jest baobab afrykański, zwany też baobabem właściwym ( łac. Adansonia digitata). Osiągają one od 5 do 25 metrów wysokości. Mają też charakterystyczne, wystające korzenie. Owocują raz w roku. Kilkunastocentymetrowe owoce mają twardą łupinę. Wewnątrz znajduje się miąższ, w którym poutykane są, czarne, twarde nasiona.

Afrykańczycy określają owoce baobabu mianem „małpiego chleba” – są one bowiem przysmakiem pawianów.

Baobaby są drzewami uprawnymi, a tubylcy twierdzą, że można je wykorzystać na tysiąc sposobów.

Korę, liście i owoce wykorzystuje się w ziołolecznictwie. Wywary stosowane są jako środek dezynfekujący na różnego rodzaju stany zapalne – zarówno zewnętrzne jak i wewnętrzne. Stosuje się je też jako środek przeciwgorączkowy oraz przy sensacjach pokarmowo-żołądkowych.

Baobaby stanowią też podstawę miejscowej kuchni. Korzenie młodych drzew są jadalne i często wykorzystuje się je do przyrządzania potraw. Pędy są spożywane jak szparagi. Z młodych liści, zawierających dużo witaminy C, przyrządza się sałatki. Zaś z miąższu owoców wytwarza się zupy lub orzeźwiające napoje a nawet… lody (mają przyjemny kwaskowy posmak). Z nasion baobabu tłoczy się olej jadalny.

Drewno jest bardzo lekkie, porowate i gąbczaste ze względu na swą lekkość, używane jest do sporządzania łodzi oraz różnego rodzaju tratew i pływaków. Z kory otrzymuje się bardzo mocne włókna, z których wrabia się worki, lub przerabia się na papier.

Senegal zamieszkuje około 12,5 mln. osób.

Dominującą grupą etniczną są przedstawiciele plemienia Wolof (ok. 43 proc. ludności), zamieszkujący głównie środkową część kraju, na północ i na wschód od Dakaru, a także tereny wzdłuż wybrzeży. Północny i wschodni Senegal zdominowany jest przez Fulan, którzy stanowią 23 proc. populacji całego kraju. Środkową część kraju zamieszkują Sererowie (15 proc.), trzecia co do wielkości grupa etniczna (15 proc.). Inne grupy etniczne zamieszkujące ten kraj to: Diola (4%), Tukulerzy, Mandinka. Europejczycy stanowią w tym kraju mniej niż 1 proc. populacji.

Językiem urzędowym jest francuski, zaś w powszechnym użyciu są języki plemienne, głównie wolof, serer, pullar, diola, mandingo.

94 proc. Senegalczyków wyznaje islam. Prócz muzułmanów kraj ten zamieszkuje spora liczba chrześcijan oraz animistów.

Średnia długość życia wynosi 58 lat.

Około 70 proc. zatrudnionych pracuje w rolnictwie. Najczęstszymi uprawami są: trzcina cukrowa, bawełna, ryż i warzywa, które powoli wypierają często do tej pory uprawiane orzeszki ziemne.

Najczęściej spotykanym drzewem w okolicy jest baobab. Drzewa te występują jedynie na terenach suchych i należą do najbardziej długowiecznych roślin. Okres egzystencji może wynosić nawet tysiąc lat. Drzew te charakteryzują dwie rzeczy – brak liści w porze suchej, co sprawia, że wyglądają jakby były posadzone „do góry nogami”, oraz bardzo grube pnie, w których magazynowana jest woda (średnica baobabu może dochodzić do 10 metrów).

W przyrodzie występuje osiem gatunek tych drzew. Najbardziej popularny jest baobab afrykański, zwany też baobabem właściwym ( łac. Adansonia digitata). Osiągają one od 5 do 25 metrów wysokości. Mają też charakterystyczne, wystające korzenie. Owocują raz w roku. Kilkunastocentymetrowe owoce mają twardą łupinę. Wewnątrz znajduje się miąższ, w którym poutykane są, czarne, twarde nasiona.

Afrykańczycy określają owoce baobabu mianem „małpiego chleba” – są one bowiem przysmakiem pawianów.

Baobaby są drzewami uprawnymi, a tubylcy twierdzą, że można je wykorzystać na tysiąc sposobów.

Korę, liście i owoce wykorzystuje się w ziołolecznictwie. Wywary stosowane są jako środek dezynfekujący na różnego rodzaju stany zapalne – zarówno zewnętrzne jak i wewnętrzne. Stosuje się je też jako środek przeciwgorączkowy oraz przy sensacjach pokarmowo-żołądkowych.

Baobaby stanowią też podstawę miejscowej kuchni. Korzenie młodych drzew są jadalne i często wykorzystuje się je do przyrządzania potraw. Pędy są spożywane jak szparagi. Z młodych liści, zawierających dużo witaminy C, przyrządza się sałatki. Zaś z miąższu owoców wytwarza się zupy lub orzeźwiające napoje a nawet… lody (mają przyjemny kwaskowy posmak). Z nasion baobabu tłoczy się olej jadalny.

Drewno jest bardzo lekkie, porowate i gąbczaste ze względu na swą lekkość, używane jest do sporządzania łodzi oraz różnego rodzaju tratew i pływaków. Z kory otrzymuje się bardzo mocne włókna, z których wrabia się worki, lub przerabia się na papier.

• W pobliżu Różowego jeziora rozgrywany jest ostatni etap rajdu Dakar.

• Trenerem reprezantacji piłkarskiej Senegalu jest Henryk Kasperczak.

Ogólnie jest to bezpieczny kraj, gdzie pospolite przestępstwa (kradzieże rozboje) zdążają się rzadko. Najbardziej niebezpieczny pod tym względem jest Dakar.

Powszechne jest łapownictwo, zwłaszcza przy przekraczaniu granicy lądowej własnym środkiem transportu.

Wybierając się na południe kraju, w region Casamance, lepiej spytać o aktualna sytuację. Od 1882 roku toczy się tam zbrojna rebelia, której celem jest oderwanie tych terenów od Senegalu. W 2004 r. podpisano wprawdzie zawieszenie broni, ale separatyści co jakiś czas dają znać o sobie.

Senegal to endemiczny teren występowania malarii. warto więc przed wyjazdem skonsultować się z lekarzem, specjalista od chorób tropikalnych, w celu ustalenia szczegółów związanych z anty-malaryczną profilaktyką.

Poziom higieny jest dość niski; należy więc zwracać uwagę na to co, i gdzie się je.

Woda jest zdatna do picia wyłącznie po przegotowaniu.

Późnym wieczorem może być problem z powrotem do Dakaru. Komunikacja publiczna (minbusy) zanika wtedy niemal całkowicie.

Szerokie i piaszczyste, sprzyjają zarówno opalaniu jak i spacerowaniu. Ostrożnie w trakcie kąpieli - wody oceanu są dość zdradliwe, głównie za sprawą silnych prądów!