Przez południe.

Słonko było w zenicie. Zapadła decyzja, że wstajemy i ruszamy w kierunku nowej przygody. W drodze powrotnej chcieliśmy zobaczyć pominięte wcześniej miejsca – kawałek SouthWestu. Żal nam było zostawiać pogodną Padre Island. Przed nami chłodne tereny, zwłaszcza w okresie zimowym. 

Ruszyliśmy na Brownsville, a tam na road 83, która ciągnie się wzdłuż granicy z Meksykiem i równolegle do Rio Grande. Mijaliśmy małe miasteczka, wyglądające jakby czas się w nich zatrzymał. Tylko samochody świadczyły o postępie  czasu. Same latynoskie twarze, sklepy i reklamy. Dużo policji i border patroli. Pewnie szukają ludzi nielegalnie przekraczających granicę. Wydawać by się mogło,  że w miarę łatwo przedostać się tu do Stanów… szuwary, drzewa, bagna i rzeka… Ale znając Amerykanów – wszędzie pewnie mnóstwo czujników i „agentów” siedzących w krzakach z noktowizorami :).

 Krajobraz nas nie zachwycił, droga była wyjątkowo nudna. Zjechaliśmy z niej na mały odpoczynek. Chcieliśmy obejrzeć z bliska Rio Grand. Zdziwiła nas ilość wozów z trailerami na szybkie łódki, które pływają w stronę Meksyku lub granic na rzece. Hm... wygląda to na szybkie zródło dochodu przemytników. 

W nadgranicznym Laredo postanowiliśmy odbić na północ. Wjazd na I-35 i drogę 277 do Del Rio – miasteczka na czasie (to właśnie tutaj dzieje się akcja filmu "No Country for Old Man"). Szkoda że nie zobaczyłem go przed wizytą. Późną porą dobiliśmy do I-10 i znowu musimy uważać na zwierzęta wbiegające na drogę. Potem tylko kawałek i wylądowaliśmy w Sonora... Uff, ciężki dzień. Po drodze minęliśmy liczne Inspekcje Drogowe US Border Patrol. Kontrole są w miarę drobiazgowe. Na nasze 4 osoby jedna była już "nielegalnie" po wygaśnięciu wizy. Pytania do nas - Are You citizen? i świecenie latarką i biegający piesek dookoła wozu... Mały stresik, gdy mówiliśmy - Yes. Ale białych nie ruszają. Kontrola jest na każdej drodze od granicy. 

Miasteczko na trasie było brzydkie i ze słabymi hotelami. Ale nam wszystko jedno, byliśmy wyczerpani. Poczuliśmy, że wkraczamy w "zimną" strefę. Aż musieliśmy zalożyć kurtki. Rano nie było lepiej, tylko słońce ratowało nas przez wychłodzeniem :). 

W pobliżu Sonory znajdują się jaskinie, ale nie są specjalnie godne polecenia. Ruszyliśmy na Odessę – miasto blisko granicy z New Mexico. Tam planowaliśmy zwiedzić Odessa Meteor Crater Museum – miejsce, gdzie spadający meteor zostawił dziurę w ziemi. I… wielkie rozczarowanie! Mała dziura, kilka skał i niewielkie muzeum. Hm, nie warto było zbaczać z drogi. Uciekliśmy jak najszybciej. Przed nami następny stan i Carlsbad Caverns Nat'l Park. To już znane miejsce, gwarantujące ciekawe doznania.

Wjechaliśmy do New Mexico drogą numer 285, omijając największy szczyt Teksasu – Guadalupe Mountains. Żeby zobaczyć tę górę, musielibyśmy mocno nadłożyć drogi, więc wygrał wariant szybkiego dotarcia do jaskiń w Carlsbad Caverns Nat'l Park. Śnieg zalegał na całej długości drogi, co świadczyło, że znajdujemy się wysoko nad poziomem morza. Wjazd serpentynami do Visitor Center i parkowanie w tłumie samochodów. Chyba tego dnia wszyscy wpadli na ten sam pomysł. Ze względu na remont głównego wejścia wszystkie biura mieściły się w barakach. Przy kasie przydatna okazała się karta roczna na wszystkie parki narodowe (nie stanowe), co pozwoliło zaoszczędzić sporo kasy. Do wyboru mieliśmy dwie drogi zejściowe. Pierwsza to slakiem na piechotę, co zająć miało około półtorej godziny, a druga to... winda. Zjaz 230 merów pod powierzchnię i znaleźliśmy się w słynnych jaskiniach. Nigdy nie doceniałem tego typu atrakcji, ale po kilku minutach zwróciłem honor. Myślę, że to co można tam zobaczyć, trudno opisać, a zdjęcia tego nie oddadzą nawet w połowie. Gigantyczne "sale" z różnego typu stalaktytami, rzeźby w skałach stworzone przez naturę... Oniemiałem. Przestrzeń jest wielka i można tam spędzić cały dzień. Temperatura jest na stałym poziomie około 15 stopni Celsjusza.

Zdjęcia można robić tylko ze statywem, inaczej nie ma sensu. I tak wałęsaliśmy się między tymi bajecznymi formacjami, aż przyszła pora zamykania jaskiń. Kolejka do windy była bardzo długa, ale jak mówił ranger: tego dnia przyjechało najwięcej ludzi w tym roku :). Spokojnie wyjechaliśmy na powierzchnię, gdzie już powoli zmierzchało. Pozostał do zrealizowania bardzo ambitny plan przejechania ogromnego odcinka drogi, do największego miasta w New Mexico – Albuquerque (potoczna pisownia na znakach drogowych to ABQ, bo chyba prościej, hehe), w języku Navajo – Bee'eldííldahsinil... :) . Dotarliśmy tam późno w nocy. Przywitał nas przeszywający, lodowaty wiatr. (Miasto leży na około 1500 metrach nad poziomem morza). Dzięki kuponom znaleźliśmy miły hotel i dostaliśmy ekstra zniżkę za Petera prawo jazdy z New Yorku (chyba ktoś z obsługi miał sentyment do tego miasta). 

Obudziło nas mocne słońce i nadzieja, że będzie cieplej. Nic z tego, mroźno. Ale przynajmniej rześko i bezwietrznie. Na miły początek dnia pojechaliśmy do Old Town. Miejsce zachowane w starym stylu. Odnowione budynki pamiętające jeszcze hiszpańskich osadników. Stary kościół z cegły ładnie wpasowany w kameralny krajobraz. Stara altana pośrodku placu z pamiątkowymi tabliczkami upamiętniającymi wojska konfederackie. Spacer po zakamarkach, kawiarnie i restauracje zachęcające do wejścia swoim "klimatem" żywcem z westernów. Przypominało mi to wszystko styl z pobliskiego Santa Fe. Warto tu spędzić trochę czasu, którego akurat nie mieliśmy. Widziałem zdjęcia nocne... Potwierdzają,że warto :). 

Następny punkt to Sandia Peak i wjazd kolejką na szczyt otaczających miasto gór. Chwilę zajęło nam znalezienie wjazdu i zaparkowanie. Tu mała niespodzianka: okazało się, że tylko ja jestem zainteresowany wjazdem na górę. Trudno. Chwila w kolejce (był akurat sezon, ludzie śmigali na nartach) i dostałem się do wagonika. Droga do góry trwała około 15 minut, w tym czasie mogłem podziwiać niesamowite widoki! Ogrom gór i superpanorama miasta. No i ten śnieg dawno nie widziany w takich ilościach :). Zapierało mi dech w piersiach (nie tylko ze względu na wysokość :)). Są tu tylko dwa pylony na początku trasy, więc spory kawałek wagonik wisi na linach wysoko nad ziemią. Dotarłem na miejsce i po wyjściu na szczyt porwał mnie silny wiatr. Zerknąłem na termometr na ścianie, było -15 stopni Celsjusza!! Chyba się nie przygotowałem na to. Zanim zamarznę, chciałem zrobić kilka zdjęć panoramicznych z tarasów widokowych. Zauważyłem oczy wpatrzonych we mnie turystów siedzących w ogrzewanej kawiarni. Pewnie myśleli – Co za szaleniec lata po tym mrozie w letniej kurtce bez rękawiczek?! Wbijam się do wagonu na dół i znowu piękne widoki. Mimo zimna warto było. Na dole chwilę odtajałem na słońcu, które dosyć mocno tam przygrzewało. 

Ruszyliśmy autostradą I-40 odwiedzić Indian w ich Sky City, inaczej Acoma Pueblo. Po kilkudziesięciu milach zjechaliśmy na południe. Widoki zaczęły się zmieniać i naszym oczom ukazały się szeregi porozrzucanych gór w przedziwnych kształtach, żywo przypominającymi Monument Valley w Utah! Krajobraz zrobił się naprawdę ciekawy. Byliśmy już na terenie rezerwatu Indian. Dotarliśmy do, jak to nazwać, domku z adobe. W środku muzeum Indian i... kasa, gdzie trzeba wykupić objazdówkę ich busem po pueblo. Hm... bardzo komercyjni Indianie. Co najgorsze trzeba płacić za robienie zdjęć!!! Wyszliśmy stamtąd z zamiarem objechania rezerwatu na własną rękę, ale tu niespodzianka, wszędzie zakazy i stoi indiańska policja. Została jedna droga, więc ruszyliśmy. Mimo wszystko dało się robić zdjęcia i w punkcie widokowym można było obejrzeć puebla. Tak więc oszczedzając sporo pieniędzy zobaczyliśmy wszystko, tylko z daleka ;). Może jak będzie ciepło, to skuszę się i zwiedzę dokładnie to ciekawe miejsce. 

Wróciliśmy na autostradę. Szybka jazda w stronę Gullup słynną Route 66. W mieście czuło się obecność kultury indiańskiej. Co krok symbole i muzea, na każdym kroku sklepy z pamiątkami. Nie dziwię się, że nazywają to miasto światową stolicą Indian. Przy okazji zobaczyłem miejsce akcji mojego ulubionego serialu Lost Room :). Stamtąd już blisko do Arizony.

Arizona kojarzyła mi się zawsze z Grand Canyonem i kaktusami. Teraz zmieniam zdanie... Kanion i katusy o tylko mała dawka tego, co kryje ten stan. Powalił mnie ogrom miejsc, jakie można t zobczyć. Właściwie można tu spędzić spokojnie kilka miesięcy. Wjechaliśmy do Arizony od północy i zatrzymaliśmy się na noc w Holbrook. Jest to typowe miasto "na trasie", w którym nic ciekawego do zwiedzania nie ma. Ale za to można dobrze zjeść i wyspać się w hotelu przerobionym na wioskę indiańską. Pokoje są w dwuosobowych tipi, przed którym dla ozdoby zaparkowany jest jakiś samochód z lat pięćdziesiątych. Knajpę wybraliśmy, bo była blisko drogi i dzięki temu zaoszczędziliśmy sporo czasu. Tu też przywitał nas napis "You kill it, we grill it" i nakaz zostawienia broni u pianisty :). Miło spedzony czas i dobre jedzenie. Rano w drogę! Widoki na trasie nie pozwoliły się nudzić pasażerom. Kaktusy i niezapomniane formacje z czerwonej skały w tle. Tak chyba Arizona znalazła się na liście moich ulubionych stanów :). Nasz cel numer jeden to Meteor Crater. To jedno z najciekawszych miejsc na ziemi. Do tej pory coś takiego widziałem na zdjęciach z Ksieżyca. 50 metrowy kawałek niklu i żelaza zrobił tak wielką dziurę w Arizonie, że stała się ona celem pielgrzymek naukowców i zwykłych turystów.

Pozachwycałem się trochę widokami. Zwiedziłem muzeum, w którym szczegółowo wyjaśniono nam, jak doszło to rozbicia się meteorytu kilkadziesiąt tysięcy lat temu. Chwila w sklepie z pamiątkami i ruszyliśmy dalej. Get Your Kicks on Route 66 :). Na trasie jest wiele atrakcji, więc specjalnie nie trzeba się wysilać i szukać. Zboczyliśmy do Walnut Canyon. W kanionie, na jego ścianach, widać było pozostałości po siedzibach Indian. Zastanawiające jak "różnie" osiedlali się mieszkańcy Ameryki Północnej... Jedni polując na bizony rozkładali swoje tipi i wigwamy, inni budowali puebla, a jeszcze inni – jak ci w Walnut – opuszczali się na linach i budowali swoje domy w szczelinach na ścianach kanionu. Jako miejsce do obrony były perfekcyjne. Jedyny sposób na dostanie się do nich, to opuszczenie drabiny lub liny w wyższego tarasu lub krawędzi! Oczywiście łatwo było spaść (jeśli ktoś za szybko wyszedł z "domu"). Obecnie można pochodzić po tym terenie, po wyznaczonych ścieżkach  (otwartych w zależności od sezonu). Powoli zaczęliśmy się stamtąd zbierać. Jeszcze tylko próba ulepienia minibałwanka, ale śnieg okazał się za słaby. 

Kierunek Oak Creek Canyon. Teraz zaczęły się już widoki jak z pocztówek! Otaczały nas "krwisto" czerwone góry o różnych kształtach. Nie nadążałem robić zdjęć. Po chwili rezygnuję, bo i tak nie oddałbym piękna tego miejsca... Najładniej zaczyna się tu robić po południu... Zachodzące słońce maluje góry pastelowymi kolorami. To już uczta dla oczu!!! Tak,  myślę sobie, że Arizonę najlepiej zwiedzać popołudniami :). Na deser, po pięknej drodze, dostaliśmy jeszcze piękniejszy strumień płynący w czerwonym kanionie. Wyrzeźbione przez wodę skały układają się w przedziwne kształty... Patrząc okiem fotografa można tu zrobić kilka świetnych zdjęć. Można tu też zostać na kilka dni :). Wiem, że to tylko mała, skromna dawka tego, co można by zobaczyć w tej okolicy. Ale nie mamy aż tyle czasu. 

Sedona. Chwila odpoczynku. Miasteczko w otoczone górami w stylu Arizony ;) Porównałbym je do zakopiańskich Krupówek :). Pełne urok i "klimatu". Dlatego szturmują go masy turystów. Godne polecenia jako przystanek w trasie. Słońce już powoli zachodziło, a ja szykowałem swój aparat na najlepsze momenty. Jeździliśmy między górami niedaleko Sedony, co chwila robiąc "pocztówki". Jak na jeden dzień to duża dawka bajkowych widoków. Mimo wszystko nie czułem przesytu. W głowie zacząłem już obmyślać plan powrotu tutaj. Na pewno poświęcę wtedy więcej czasu na ten rejon.

Minęliśmy miasteczka i ostatni punkt dnia, czyli ruiny indiańskiego miasta w Tuzigoot. Hm... z daleka przypomina zniszczony przez czas zamek gdzieś w Szkocji :), a z bliska ruiny w peruwiańskich Andach. Zapadł zmrok, a my podążaliśmy w stronę zachodzącego coraz bardziej słońca. Gonitwa z czasem. Jeszcze wjazd kretą trasą do wysoko położonego Jerome. Kiedyś to było wymarłe miasto górnicze, które teraz zaczyna odżywać. Wygląda troszkę... strasznie. Można tu kręcić horrory. Mroczne z opuszczonymi domami. Ale ma też coś z włoskiego klimatu. Nie czuć Ameryki. Myślę, że jeszcze kilka lat i miasto zmieni się nie do poznania. Stanęliśmy, żeby podziwiać widoki. Miasteczko ma świetną panoramę na całą okolicę. Pora na nas! Już ciemno, na drodze słaby ruch. Czas na refleksje. Minęliśmy Kingman i już prosta droga do Tamy Hoovera. Tam jeszcze jedna niezrozumiała kontrola pojazdów… I znaleźliśmy się w innej strefie czasowej i w innym stanie. Nevada wita!