Big Sur i Dolina Salinas.

W Kalifornii znajdziemy dużo urokliwych miejsc, ale tylko nieliczne są istnymi perełkami. Na pewno do takich można zaliczyć Carmel ze starą hiszpańską misją oraz widoki na Big Sur. Te miejsca warte są poświecenia - nawet kosztem rezygnacji z innych planowanych atrakcji. Najczęściej bywa tak, że odwiedzający mnie znajomi zawsze mają na swojej liście Big Sur i wygospodarowanie jednego dnia na odwiedzenie tego miejsca oddalonego o niecałe 3 godziny jazdy od San Francisco - nie robi problemu. Namawiam moich goście, zaczynających podróż z Los Angeles, aby wybrali autostradę numer 1 wzdłuż wybrzeża i pojechali na północ do San Francisco, gdzie przejeżdża się przez Big Sur - jest to znacznie dłuższa wyprawa i wymaga postoju gdzieś w okolicach Solvag, co zawsze polecam lub w San Luiz Obispo, które jest w połowie drogi.

Oczywiście można przejechać odcinek z LA do SF w jeden dzień, ale wtedy ominiemy zbyt dużo ciekawych miejsc po drodze, dlatego warto to zrobić na spokojnie z noclegiem w wymienionych miejscach. Najbliżej mają turyści zaczynający wyprawę z San Francisco, do wyboru mają dwie drogi – dłuższą, ale za to ładniejszą "jedynkę" lub szybszą, ale mniej atrakcyjną autostradę 101, z której i tak trzeba zjechać na "jedynkę" w okolicach miasta Salinas.

Tak więc, najlepiej wyruszyć z samego rana, żeby nie tracić dnia - na stanie w porannych korkach, kiedy ludzie jadą do pracy, wtedy wydostanie się z miasta to czasem opóźnienie kilku godzin. Warto wcześniej zapoznać się z pogodą, jest to bardzo ważne, jeśli nie chcemy całej drogi przejechać we mgle. Podziwianie Big Sur ma sens jedynie przy pięknej słonecznej pogodzie, w innym wypadku – naprawdę wiele tracimy :(. Zwykle staram się wydostać z San Francisco jadąc z centrum lub okolic - ulicami w stronę oceanu i trzymać się tej drogi, aż połączy się z "jedynką", jest to bardzo przyjemny odcinek i nie musimy oglądać kilku pasmowych zatłoczonych autostrad - tylko skupić się na przyjemnych widoczkach. Co jakiś czas mamy zjazdy na małe plaże – co można - przy dobrej pogodzie wykorzystać – i zjechać na mały piknik :). Śniadanie czy lunch na piasku z widokiem na ocean – hmm... to niezapomniane wrażenia.

W ten sposób mijając Santa Cruz i Monterey (opisane wcześniej) - docieramy do prawdziwej "perełki" środkowej Kalifornii miasta - Carmel-by-the-Sea lub po prostu Carmel. Przy wjeździe do miasteczka czuć klimat lekko snobistyczny, elitarny - coś co można porównać do Sopotu w Polsce. Przyjemnie jest pojeździć wąskimi, często jednokierunkowymi uliczkami, które prowadzą nas pomiędzy pięknymi domami, a drogi wiją się w górę i w dół, co jest dodatkową frajdą. Trudno tutaj o miejsce parkingowe, ale jeśli komuś się poszczęści - to warto zrobić sobie mały spacerek po Ocean Avenue, gdzie - po nazwie spodziewalibyśmy się ogromnej ulicy, a okazuje się - że jak na realia USA – jest to malutka ulica, w centralnym miejscu miasta. Miejsce - do którego po wielkim trzęsieniu ziemi na początku XX wieku przeniosła się prawie cała artystyczna bohema - czego najlepszym przykładem są galerie, które można spotkać co krok i podobno jest to ich największe skupisko w całych Stanach Zjednoczonych! Trudno tu o dobry sklep spożywczy, ale bardzo łatwo o dobre dzieło sztuki :. Zresztą widok mieszkańców miasteczka - przemierzających uliczki w ślimaczym tempie, gdzie czas płynie wolniej - mówi sam za siebie.

Czasem trafiają się sytuacje żywcem przypominające te z Beverly Hills, wystrojone panienki z białymi pieskami na rękach snujące się bez celu po uliczkach :). Zresztą, merem miasta była nawet słynna gwiazda Hollywoodu - Clint Eastwood - co miało też spory wpływ na to, że wiele innych celebrities ma tutaj swoje rezydencje. Idąc dalej Ocean Ave dojdziemy do najładniejszej plaży w zatoce Monterey - Carmel Beach. Plaża położona jest w małej kameralnej zatoczce, co chroni ją od wielkich fal, a złoty piasek zachęca do wypoczynku. Przy plaży znajdziemy kilka miejsc parkingowych i co pozwoli uniknąć biegania przez całe miasteczko. Dla niektórych osób główną atrakcją są ogromne pola golfowe z przepięknym widokiem na ocean, ale ja do nich się nie zaliczam. Za to chętnie odwiedzam lokalne winiarnie, które oferują dobre wina, a klimat jest tu znacznie przyjemniejszy od tego panującego w Napa czy Sonoma.

Ale największą atrakcją pozostaje Misja Katolicka w Carmel, utworzona w 1771 roku, co robi duże wrażenie, kiedy zobaczymy w jak idealnym stanie jest zachowana. Odcinek drogi z centrum miasteczka do misji można pokonać samochodem lub na piechotkę -skręcając w ulicę Junipero, która doprowadzi nas do celu. Na miejscu wita nas typowa dla tego okresu architektura hiszpańska, pastelowe kolory z elementami obdrapanego tynku z wystającymi cegłami zmieszane z zielenią kaktusów i drzewek cytrynowych. Naprawdę urokliwe miejsce i wręcz wymarzone do małej sesyjki zdjęciowej - to dla maniaków fotografii :). Wielokrotnie odwiedzałem to miejsce i tak się przypadkiem składało, że była to zawsze niedziela i trafiałem na msze, kościół wtedy zwykle pękał w szwach - czemu nie dziwię się, bo dla osób religijnych to na pewno niesamowite doświadczenie.

Ale do czego zmierzam... - zjawiając się w misji w niedzielę - nie trzeba płacić za wstęp, a o tym, że uiszcza się tutaj opłaty za wejście - dowiedziałem się będąc tam w sobotę, gdzie zastałem zamkniętą bramę i musiałem wejść ze znajomymi na misję - przez małe wejście przy parkingu, zamiast przez kościół. Warto obejść cały teren, ponieważ do zwiedzania udostępnione jest prawie wszystko poza prywatnymi pomieszczeniami. Po lewej stronie od kościoła mamy przejście na plac z fontanną, gdzie niskie budynki obrośnięte są pnączami w towarzystwie kaktusów, bardzo to wszystko przypomina mi scenerię filmu „Zorro" :). Jest to jedna z najładniejszych misji na całym szlaku El Camino Royal, który oznakowany jest na całej długości przez dzwony zawieszone na metalowej imitacji laski mnicha. Kiedyś przejechałem cały ten szlak odwiedzając wszystkie misje zbudowane przez franciszkanów w Kalifornii. Spędzając kilka miłych godzin w innym czasie i przestrzeni wyrywamy się z Misji Carmel. Stąd już niedaleko do słynnego Big Sur. Tutaj zaczyna się akademicka dyskusja jak zdefiniować ten obszar, gdzie zaczyna się a gdzie kończy Big Sur? Obszar ten nie ma konkretnych granic, wiele definicji obejmuje obszar 90 mil (145 km) wybrzeża między Carmel River i San Carpoforo Creek. Osobiście nie zgodzę się z tą definicją, chociaż ja tu mam najmniej do dyskutowania :(. Jak dla mnie Big Sur zaczyna się po minięciu Point Lobos State Reserve.

Tutaj zaczynają się oszałamiające widoki i ciągną się przez kilkanaście mil jzy autostradą numer 1. Nie osiągniemy tutaj dużej prędkości ze względu na jednopasmową drogę, ale nie przyjeżdżamy tutaj na wyścigi i jeśli ktoś się spieszy to ma do wyboru „stojedynkę". Pod pojęciem Big Sur JA i większość turystów rozumie klifowe wybrzeże z szerokimi zatokami i skałami wystającymi z oceanu, nie ma tu żadnych innych atrakcji poza widokami, ale przecież o to chodzi. Nie ma też jakichś "specjalnie" przygotowanych punktów widokowych, jadąc zatrzymujemy się gdzie jest wolne miejsce na poboczu i biegamy jak oszołomieni podziwiając widoki. Woda w oceanie w tym miejscu przy słonecznej pogodzie jest turkusowa i przechodzi stopniowo w zieloną, a później niebieską. Zdjęcia – nawet zwykłym aparatem w telefonie komórkowym - wychodzą niesamowite i mamy wrażenie, że ktoś podrasował kolory! Mijamy po drodze dwa bardzo charakterystyczne mosty, które rewelacyjnie wychodzą na zdjęciach.

Przy Rocky Creek Bridge można zejść nawet na plaże, ale droga nie jest łatwa i trzeba bardzo uważać, żeby nie spaść. Zresztą biegając po klifowym wybrzeżu trzeba bardzo uważnie stąpać, bo zdjęcia robione w trakcie spadania zwykle są nieostre i rozmazane, więc nie ma sensu ryzykować :). Big Sur jest bardzo słabo zaludnionym terenem, co nikogo nie dziwi, warunki są surowe, ale zazdroszczę niektórym willi z widokami na ocean.

Turyści dysponujący większą ilością czasu i odwagą - mogą pojechać do lasów Los Padres National Forest, obszar większości tego parku znajduje się na terenie Big Sur. Wjazd jest trudny i trzeba zrobić spore koło, żeby podziwiać widoki ze szczytów pobliskich wzgórz. Spędziłem tak kilka razy noc w namiocie i nie skłamię, jeśli powiem - że były to jedne z najładniejszych widoczków jakie widziałem, wschód i zachód słońca to niezapomniane chwile i głęboko wryły się w pamięć. Dużo czasu spędziłem tak patrząc bezmyślnie na ocean, Big Sur... akurat lubię takie motywy, więc daje mi to dużo frajdy i odprężenia. Minusem są silne wiatry, które raz - prawie zdmuchnęły namiot ze mną w środku :) na szczęście znajomi zastawili nas samochodami w ostatniej chwili. Jeszcze tylko ... pumy, trzeba uważać i nawet człowiek z bronią nie zawsze ma szanse strzelić, zwierzęta są zwinne.

Wracając z wybrzeża warto zajechać do doliny Salinas i miasta Salinas, mijamy po drodze tereny uprawne zawsze pełne zbierających owoce ziemi Meksykanów. Przypomina to trochę Polskę, ale w innej skali. W Salinas osoby ceniące sobie dobrą literaturę koniecznie muszą odwiedzić National Steinbeck Center, gdzie w małym muzeum można znaleźć pamiątki po słynnym nobliście. Nieopodal muzeum znajduje się dom rodzinny, w którym mieszkał Steinbeck, a kilka mil dalej można odwiedzić cmentarz, na którym spoczywa pisarz i cała jego rodzina. Do całości można dodać piękne centrum przypominające miasto z lat 50-tych, klimat całkiem dobrze zachowany. Warto przespacerować się uliczkami tego niezbyt ładnego – oprócz oczywiście ścisłego centrum - miasta. W okresie letnim super atrakcją dla turysty jest Salinas Rodeo, występy kowbojów, które są jednymi z większych w Kalifornii. Wyprawa w okolice Big Sur zwykle kończy się w jeden dzień, ale chętni poznania bardziej dokładnie królestwa Steinbecka, Kerouacka i Millera zostaną tutaj dłużej ...