Biała Góra na dwie strony

26. lipca

I jak tu się wyspać w takich warunkach? Przez całą noc jakieś hałasy. Najpierw, z namiotu Polaków obok, długie, chóralne modlitwy, a potem chrapanie jakiegoś niedźwiedzia. To jakieś błyski i grzmoty. To znowu wiatr chce namiot porwać na strzępy, a deszcz i grad mu w tym usilnie pomagają. To jakieś lawiny kamienne, czy też lodowe usiłują stworzyć wrażenie, że spadają właśnie w naszym kierunku. I tak przez całą noc, na zmiany. Nawet lodowiec w pewnym momencie zaczyna wydawać jakieś odgłosy, którym towarzyszy drgnięcie podłoża. Na szczęście krótko i tylko raz. Wstajemy późno, za to w miłym słońcu. Podziwiamy widoki i nieśpiesznie zbieramy się do wyjścia. Do lodowca podchodzimy z szacunkiem. Wszyscy ubieramy uprzęże i wiążemy się w trzech zespołach po trzy osoby. Spokojnie ruszamy, w końcu mamy tylko kawałek. Po drodze mijamy kilka schodzących osób, które wybrały się wcześniej ze schroniska na rekonesans paręset metrów w górę lodowca. Ogólnie rzecz biorąc, po tej stronie góry ludzi jest bardzo mało, zwłaszcza w porównaniu do klasyków strony francuskiej. I bardzo dobrze! Lodowiec Dome jest mocno uszczeliniony, ale mostki trzymają mocno, nawet w słońcu, które praży coraz mocniej. Po drodze trawersujemy pas twardego, stromego lodu, na którym raki i czekany bardzo słabo trzymają, a lina, którą się asekurujemy w pierwszym zespole, okazuje się zbyt krótko powiązana. Zaraz po przejściu korygujemy jej długości. Paweł z drugiego ma małe obsunięcie na lodzie i potem długo marudzi na tym odcinku. Co nie jest dobre, bo z góry co rusz spadają na tej linii kamienie większe i mniejsze. Kończą swój bieg znacznie niżej, w potężnej szczelinie. Można się zestresować. Janusz klnie, bo chcąc nie chcąc, musi stać na tym lodzie i asekurować Pawła. Po tych emocjach odpoczywamy nieco. I dalej w górę. Coraz niecierpliwiej wypatrujemy owego seraka z wypłaszczeniem, ale robi się coraz później, a wszystko w okolicy jest strome i nie nadaje się do rozbijania namiotów. Wreszcie dochodzimy do końca wydeptanej ścieżki – dalej musimy sami sobie torować. Robi się jeszcze stromiej, a na deser do przejścia jest bardzo szeroka szczelina. Prę przez most śnieżny nad nią, z duszą na ramieniu. Przechodzenie koło 17 przez takie twory, słonecznego i ciepłego dnia jest głupim pomysłem. Alternatywą jest jednak schodzenie niżej i próba innym wariantem, drugą stroną lodowca, który gdzieś tam widzimy. Tyle, że tam też jest mnóstwo szczelin. Pod koniec mostu kończy się lina, którą mnie Sławek z Anią asekurują, więc dowiązują drugą. Przechodzę szczęśliwie, choć w kilku momentach zapadam się po pas, a kijek czasami wchodzi cały (wychodzi pewnie spodem, ale lepiej o tym nie myśleć). Zakładam stanowisko z czekana i obciążam go swoim ciężarem. Z drugiej strony też jest stanowisko, więc mamy poręczówkę. Teraz wszyscy gładko przechodzą. Piotr jako ostatni likwiduje stanowisko i dociera bez problemów do nas. No i okazuje się, że jesteśmy wreszcie na owym seraku. Potężne wypłaszczenie pod samą przełęczą Aigilles Grises. Wysokość jakieś 3700 m. n.p.m., więc to było 600 metrów przewyższenia. To wcale nie był lajtowy dzień. Zmęczeni zabieramy się za kopanie platform pod namioty. Tutaj przydałyby się łopaty, bo śniegu jest sporo i jest miękki. Potem gotowanie i do spania. Ja ląduję w śpiworze koło 22. Zgodnie z planem mamy wstać o 1. Przynajmniej większość, która się zdecydowała drzeć do góry z plecakami i schodzić po szczytowaniu na stronę francuską. Piotr ze Sławkiem i Pawłem mają wracać tą samą drogą, więc zostawią namiot i większość rzeczy. Stąd też wstają później – na lekko będą szli szybciej.

28.-29. lipca

Tym razem śpimy długo i w miarę dobrze, choć rano głowa jakaś taka obolała. Objawy podobne do kaca i przyczyna pewnie podobna – odwodnienie organizmu. Delektujemy się wspaniałymi widokami – trzeba się nasycić na zapas. Wykuwamy namioty ze zmrożonego śniegu i wspólnym wysiłkiem je składamy. Ze względu na bardzo silny wiatr postanawiamy zrobić coś do picia i jedzenia po zejściu w okolice lodowczyka Tete Rousse. Podchodzimy kawałek do schroniska Gouter. Budzimy Anię i Artura i dogadujemy się, że spotkamy się na dole. My w czwórkę prujemy dalej. Koło schroniska ściągamy raki i uprzęże i ruszamy raźno w dół. Grań jest całkowicie pozbawiona śniegu, ale i tak trzeba na niej uważać, bo jest stromo. W pewnym momencie Tomkowi od plecaka odczepia się metalowy termos i spada Wielkim Kuluarem (zwanym też Kuluarem Śmierci). Długo słychać jego postukiwanie po kamieniach, gdy wędruje w dół. Jakieś 800 metrów, co najmniej... Kuluar przechodzę pierwszy. Pewnie schodziłbym wolniej, ale jakiś francuski przewodnik z dwójką Anglików cały czas mnie cisną w czasie schodzenia. Może naruszyłem ich dumę, wyprzedzając ich z moim wielkim worem? Czekając na chłopaków i Anię po drugiej stronie kuluaru obserwuję styl przechodzenia różnych osób. Ogólnie: bardzo szybki, powiedziałbym nawet, że przez to potencjalnie niebezpieczny, bo w końcu stromo tu. Dopiero Janusz z Tomkiem się z tego wyłamują, przechodząc sobie spacerkiem i pogadując coś cały czas do siebie. Ania nawet wraca na środek kuluaru z dwoma butelkami po wodę, która cieknie jego środkiem. Cóż, gdy pić się chce, spadające kamienie niestraszne. Przechodzimy jeszcze, bardzo mizerny tego sezonu, lodowczyk Tete Rousse i w skałach się rozkładamy z palnikami i całą graciarnią. Nareszcie jakieś jedzenie i picie. Picia nie za dużo, bo mało wody, a i tak musimy coś zostawić na drogę zejściową. Oglądamy widoki i podchodzące z dołu dzikie tłumy żądne szczytowania. Teraz dopiero możemy w pełni docenić urok i bezludność drogi papieskiej. Mimo silnego i chłodzącego mocno wiatru przebieramy się w zdecydowanie lżejsze ciuchy. Mozolnie schodzimy w dół. Kozice, jak zwykle w tym rejonie, są atrakcją, bo ignorują ludzi. Turystów też nie brakuje. Zapachy ich kosmetyków dobitnie nam uświadamiają, że od pięciu dni się nie myliśmy. W panującym upale to także staje się wyczuwalne nieco. Przy stacji tramwaju du Mont Blanc kupujemy po butelce wody (nareszcie picie!) i spokojnie delektujemy się płynem i widokami. Nawet tabuny turystów nam nie przeszkadzają, choć są męczące. Zgodnie postanawiamy zaoszczędzić po 9 euro na tramwaju i schodzimy piechotą wzdłuż torów. Zresztą czekanie 1,5 godziny na transport nam się nie uśmiecha. Po drodze jesteśmy atrakcją dla pasażerów przejeżdżających wagonów. Schodzenie w sakramenckim upale tą trasą nie jest specjalnie miłe, ale za to w ciągu godziny osiągamy stację kolejki Bellevue La Chalette. W tym momencie mamy za sobą jakieś 2000 metrów zejścia. Udaje nam się szybko załapać na wagonik do Les Houches. W czasie jazdy dobitnie czuć (w sensie dosłownym), że nie pasujemy do pozostałych pasażerów. Na dole prysznic za 3 euro od łebka i picie ogromnych ilości wody z dodatkami mineralizującymi Tomka, których proporcji skrupulatnie pilnuje. Z myciem jest pewien problem, bo prawie wszyscy ręczniki, kosmetyki i ciuchy na zmianę zostawiliśmy w samochodzie, ale jakoś sobie radzimy. Po prysznicu idziemy w czwórkę na pizzę i piwo. Nigdy jeszcze nie jadłem jednej pizzy przez dwie godziny. Żołądek totalnie zasuszony. Ale jaka to uczta. I do tego Grolsch! Warto było się męczyć dla tej chwili. Dopiero teraz człowiek naprawdę docenia proste przyjemności życia. Po jedzonku wykładamy się na trawce w cieniu i czekamy na resztę ferajny. Po pewnym czasie wszyscy pakujemy się do busa Piotra, dzielimy się wrażeniami. Ich zejście też zmordowało, a Paweł dodatkowo zaliczył dupozjazd na lodowczyku pod Gonellą. Znowu coś jemy, pijemy bez przerwy. Jeszcze zdjęcie grupowe i wieczorkiem ruszamy w drogę do domu. Gdzieś we Francji Ania D wysiada – chce dotrzeć na stopa do Hiszpanii. My zmierzamy bez większych przygód do Wrocławia. Następnego dnia, na miejscu, Piotr wygląda na nieźle zmordowanego (i nic dziwnego). Odwozi ferajnę na dworzec, ja wysiadam po drodze. Żegnamy się i do następnego razu! Fajnie było...

28.-29. lipca

Tym razem śpimy długo i w miarę dobrze, choć rano głowa jakaś taka obolała. Objawy podobne do kaca i przyczyna pewnie podobna – odwodnienie organizmu. Delektujemy się wspaniałymi widokami – trzeba się nasycić na zapas. Wykuwamy namioty ze zmrożonego śniegu i wspólnym wysiłkiem je składamy. Ze względu na bardzo silny wiatr postanawiamy zrobić coś do picia i jedzenia po zejściu w okolice lodowczyka Tete Rousse. Podchodzimy kawałek do schroniska Gouter. Budzimy Anię i Artura i dogadujemy się, że spotkamy się na dole. My w czwórkę prujemy dalej. Koło schroniska ściągamy raki i uprzęże i ruszamy raźno w dół. Grań jest całkowicie pozbawiona śniegu, ale i tak trzeba na niej uważać, bo jest stromo. W pewnym momencie Tomkowi od plecaka odczepia się metalowy termos i spada Wielkim Kuluarem (zwanym też Kuluarem Śmierci). Długo słychać jego postukiwanie po kamieniach, gdy wędruje w dół. Jakieś 800 metrów, co najmniej... Kuluar przechodzę pierwszy. Pewnie schodziłbym wolniej, ale jakiś francuski przewodnik z dwójką Anglików cały czas mnie cisną w czasie schodzenia. Może naruszyłem ich dumę, wyprzedzając ich z moim wielkim worem? Czekając na chłopaków i Anię po drugiej stronie kuluaru obserwuję styl przechodzenia różnych osób. Ogólnie: bardzo szybki, powiedziałbym nawet, że przez to potencjalnie niebezpieczny, bo w końcu stromo tu. Dopiero Janusz z Tomkiem się z tego wyłamują, przechodząc sobie spacerkiem i pogadując coś cały czas do siebie. Ania nawet wraca na środek kuluaru z dwoma butelkami po wodę, która cieknie jego środkiem. Cóż, gdy pić się chce, spadające kamienie niestraszne. Przechodzimy jeszcze, bardzo mizerny tego sezonu, lodowczyk Tete Rousse i w skałach się rozkładamy z palnikami i całą graciarnią. Nareszcie jakieś jedzenie i picie. Picia nie za dużo, bo mało wody, a i tak musimy coś zostawić na drogę zejściową. Oglądamy widoki i podchodzące z dołu dzikie tłumy żądne szczytowania. Teraz dopiero możemy w pełni docenić urok i bezludność drogi papieskiej. Mimo silnego i chłodzącego mocno wiatru przebieramy się w zdecydowanie lżejsze ciuchy. Mozolnie schodzimy w dół. Kozice, jak zwykle w tym rejonie, są atrakcją, bo ignorują ludzi. Turystów też nie brakuje. Zapachy ich kosmetyków dobitnie nam uświadamiają, że od pięciu dni się nie myliśmy. W panującym upale to także staje się wyczuwalne nieco. Przy stacji tramwaju du Mont Blanc kupujemy po butelce wody (nareszcie picie!) i spokojnie delektujemy się płynem i widokami. Nawet tabuny turystów nam nie przeszkadzają, choć są męczące. Zgodnie postanawiamy zaoszczędzić po 9 euro na tramwaju i schodzimy piechotą wzdłuż torów. Zresztą czekanie 1,5 godziny na transport nam się nie uśmiecha. Po drodze jesteśmy atrakcją dla pasażerów przejeżdżających wagonów. Schodzenie w sakramenckim upale tą trasą nie jest specjalnie miłe, ale za to w ciągu godziny osiągamy stację kolejki Bellevue La Chalette. W tym momencie mamy za sobą jakieś 2000 metrów zejścia. Udaje nam się szybko załapać na wagonik do Les Houches. W czasie jazdy dobitnie czuć (w sensie dosłownym), że nie pasujemy do pozostałych pasażerów. Na dole prysznic za 3 euro od łebka i picie ogromnych ilości wody z dodatkami mineralizującymi Tomka, których proporcji skrupulatnie pilnuje. Z myciem jest pewien problem, bo prawie wszyscy ręczniki, kosmetyki i ciuchy na zmianę zostawiliśmy w samochodzie, ale jakoś sobie radzimy. Po prysznicu idziemy w czwórkę na pizzę i piwo. Nigdy jeszcze nie jadłem jednej pizzy przez dwie godziny. Żołądek totalnie zasuszony. Ale jaka to uczta. I do tego Grolsch! Warto było się męczyć dla tej chwili. Dopiero teraz człowiek naprawdę docenia proste przyjemności życia. Po jedzonku wykładamy się na trawce w cieniu i czekamy na resztę ferajny. Po pewnym czasie wszyscy pakujemy się do busa Piotra, dzielimy się wrażeniami. Ich zejście też zmordowało, a Paweł dodatkowo zaliczył dupozjazd na lodowczyku pod Gonellą. Znowu coś jemy, pijemy bez przerwy. Jeszcze zdjęcie grupowe i wieczorkiem ruszamy w drogę do domu. Gdzieś we Francji Ania D wysiada – chce dotrzeć na stopa do Hiszpanii. My zmierzamy bez większych przygód do Wrocławia. Następnego dnia, na miejscu, Piotr wygląda na nieźle zmordowanego (i nic dziwnego). Odwozi ferajnę na dworzec, ja wysiadam po drodze. Żegnamy się i do następnego razu! Fajnie było...

23.-24. lipca

Spotykamy się u Piotra, we Wrocławiu o 16, w sobotę 23. lipca. Jest nas 9 osób: Ania, Ania D (bo z Długołęki), Janusz, Sławek, Artur, Paweł, Tomek, Piotr, ja (Kuba). Zbieranina z całej Polski. Cel to wejście na Monte Bianco (czyli Mont Blanc) od strony włoskiej, drogą klasyczną tzw. papieską. Początki, jak to zwykle, gdy się nikt nie zna, są trudne, ale powolutku się rozluźniamy. W drodze Ania z Tomkiem cały czas z przodu dotrzymują towarzystwa Piotrowi. Tomek też go zmienia przy kierownicy gdzieś w Niemczech. My w środku sporo gadamy i integrujemy się przy ciastkach. Nocka szybko mija. Rano jesteśmy w Bazylei, gdzie Piotr dostarcza Michałowi cenne produkty z Polski, m.in. ziemniaki i jabłka. Herbatka u Michała i w dalszą drogę. Wkrótce Chamonix, pierwsze widoki na zasłonięty chmurami i deszczowy Mont Blanc. Tunel i dolina Val Veni po włoskiej stronie. Ustalamy strategię działania: idziemy do góry dopóki się da, licząc na poprawę pogody po drodze. Prognozy zresztą wskazują na jej poprawę, akurat na czas naszego ataku szczytowego. Póki co, pyszny obiadek przygotowany przez Piotra i Sławka, no i zmora każdego wyjazdu górskiego – pakowanie plecaków. Dostajemy od Piotra po worku z jedzeniem. Dużym. Dzielimy się na zespoły namiotowe. Dziewczyny koniecznie chcą spać w swoich namiotach, więc jakoś się dobieramy koedukacyjnie. Jedna osoba w parze dźwiga namiot, druga linę. Ruszamy asfaltową dróżką prowadzącą do jeziora Lac de Combal. Tam, po raczej krótkim dreptaniu, koło budynku nieczynnego baru Combal, na wysokości ok. 2000 m. n.p.m. rozbijamy się. Jest sympatycznie i wygodnie, korzystamy ze stołów i ławek baru. Poza schodzącymi z powodu niepogody z góry Polakami (których oczywiście wypytujemy skrupulatnie o doświadczenia, warunki i o co się da), kozicami i świstakami nikogo nie spotykamy. Wcześnie się kładziemy, choć w niektórych namiotach trwają długie dyskusje...

25. lipca

W nocy nieźle leje, rano gęsta mgła. Jest jeszcze piękniej. Zbieramy się w miarę sprawnie i koło 8 ruszamy na morenę lodowca Miage. Mamy w planie podejść na jakieś 3100 m., spokojnie zakładamy, że zejdzie nam na to 11 godzin (faktycznie wychodzi 8). Cały czas w mgle, czy też raczej chmurach, co czasami zmusza nas do ustawienia tyraliery w celu znalezienia kolejnej żółtej plamy wskazującej szlak. Niektóre głazy ze znakiem szlaku zostały mocno przemieszczone przez ruchy lodowca i znajdujemy je np. na dnie dużej lodowej rozpadliny. To dobitnie uświadamia, że lodowiec jednak żyje. Morena ciągnie się niemiłosiernie. Na szczęście, od pewnego momentu wychodzimy ponad chmury, nawet widzimy żółty punkcik – budynek Rifugio Francesco Gonella, choć wysoko i daleko bardzo. Odpoczynek na jedzenie robimy po wbiciu się w ścianę. Tutaj też nabieramy wody, póki jeszcze jest w stanie płynnym. Trochę trwa zanim ostatni maruderzy docierają – mocno się grupa rozciągnęła na końcowym odcinku moreny. Plecaki mocno ciążą, a brak kijków może skutecznie zwolnić tempo przemarszu przez morenę w końcowym odcinku, gdzie kamieni jest coraz mniej, a szczelin większych i mniejszych więcej. W dodatku lód jest bardzo twardy i śliski. Po jedzeniu i odpoczynku ruszamy dalej. Teraz szlak pnie się ostro do góry, momentami są jakieś łańcuchy i drabinki. Potem stromy lodowczyk do strawersowania. Śnieg mocno zlodowaciały, ale komu by się chciało zakładać raki, albo czekan wyjmować... Powoli i ostrożnie, do góry. Przy wejściu w skały krótki odpoczynek. Tutaj Piotr skutecznie zrzuca sobie jeden z kijków, więc chcąc nie chcąc, musi zejść z powrotem. Co niektórzy zmęczeni mocno ciężarem plecaków, pomstują na Piotra za zbyt duże ilości jedzenia przydziałowego. Janusz nawet wyrzuca worek bakalii. Jak się później okazało, nieskutecznie, bo chłopaki myśląc, że zgubił, zabierają go z sobą. Teraz najtrudniejszy technicznie odcinek naszej dzisiejszej trasy. Podejście stromymi skałami do samego schroniska. Z takimi plecakami jak nasze to mało przyjemne. Nikt jednak nie ubiera uprzęży, aby skorzystać z ubezpieczeń „ferratowych”. Powolutku do góry. Po jakiejś pół godzince osiągamy schronisko. Tam pakujemy się do środka, aby trochę odpocząć od silnego wiatru, który hula na tej wysokości. Właściciel – David Gonella – okazuje się miłym gościem, nie wygania nas, a nawet udziela wskazówek, gdzie najlepiej się rozbić. Obecni w sali jadalnej westmani wyglądają na nieco zdziwionych, gdy po pewnym czasie, zbieramy się do wyjścia. Od schroniska do kawałka w miarę płaskiego lodowca Dome mamy parę minut dreptania. Widzimy na lodowcu dwa namioty. Okazuje się, że w jednym mieszkają Polacy, zresztą od kilku dni, w oczekiwaniu na pogodę. Mało gadatliwi, czy też towarzyscy. Więcej pogadujemy sobie z lokatorami drugiego namiotu – dwójką sympatycznych Hiszpanów. Nazywają miejsce naszego biwaku „polish camp”. W namiotach wyszło 5:1 na naszą korzyść... Wybieramy miejsca między pęknięciami lodowca i pracowicie kopiemy platformy. Okładamy je kamieniami, bo wiatr nadal hula. W pobliskiej szczelinie znajdujemy wodę w stanie płynnym i po założeniu poręczówki regularnie z niej czerpiemy. Wzbudzamy tym osłupienie Hiszpanów. Bardzo nam odradzają picie tej wody. Cóż, mają rację. Na surowo jest to niewskazane. Przekonuję się o tym po jakimś czasie, spędzając upojne chwile w błogiej samotności za jakimś głazem. Na szczęście smecta jest dobra na takie przypadki, a dwie lub trzy, to nawet bardzo. No, ale przegotowana skutków ubocznych nie ma, poza osadem w termosie. Po gotowaniu i jedzonku, urozmaiconym gwałtownymi opadami gradu bądź deszczu ze śniegiem, pakujemy się do namiotów. Zgodnie z planem jutro mamy mieć dzień restowy, co najwyżej przeniesiemy obóz kawałek (jakieś 300 metrów) wyżej na lodowcu – tam ponoć, nad jakimś serakiem, jest sporo płaskiego miejsca. Nie śpieszymy się więc do spania, znowu długie Polaków rozmowy, przynajmniej w niektórych namiotach...

27. lipca

OPIS WEJŚCIA NA SZCZYT ZNAJDUJE SIĘ W OPISIE DŁUGIM WYPRAWY