Teneryfa: Noce i dnie

Górujący nad Teneryfą wulkan Mount Teide dzieli wyspę na dwie strefy klimatyczne. Stoki wulkanu zatrzymują gorące powietrze napływające z Sahary. Południe wyspy, poddane ciepłym i suchym prądom, przedstawia bardziej komercyjne pejzaże. Gnieżdżą się tu wielkie hotele, plaże i promenady. Czuć kolonizację angielską: na każdym rogu znajdziemy budki serwujące fish & chips, puby i kluby o brytyjskim rodowodzie. Tu, w okolicach Playa de las Americas, jest młodo i głośno. Jednak poza ogrodzeniem turystycznych zabudowań wulkaniczny krajobraz nadaje Teneryfie atmosferę parku jurajskiego. Wyspę okalają plaże o czarnym, bardzo delikatnym piasku. Na płaskowyżach Las Canadas, powstałych wskutek zapadnięcia się dawnych kraterów, roślinność przybiera niepokojące, nieco zwierzęce kształty. Spośród skał wystają ogony teideńskich żmijowców i niezwykle rzadkie kanaryjskie stulisze tworzące faliste powierzchnie na pokrytych pyłem terenach. Na północy zasłoniętej wulkanem panuje swoisty mikroklimat - jest tu wilgotno i zielono. U wybrzeży Puerto de la Cruz znajdziemy plantacje bananów i inne uprawy tropikalne. Odcięci od głośnego południa, schowani za wulkanem mieszkańcy północy mają bardziej tradycyjne podejście do życia. Zatrzymała się tu atmosfera dawnej Teneryfy, pełna zabytków zarówno architektonicznych, jak i turystycznych. Wśród wiekowych drzew smoczych spacerują dostojni europejscy kuracjusze. Najstarsze okazy liczą około tysiąca lat (okazy drzew, ma się rozumieć). Jednak wbrew oczekiwaniom to tu, w tej zdawałoby się mniej rozrywkowej części wyspy, odbywają się największe imprezy karnawałowe. Najgorętszy (dosłownie i w przenośni) z europejskich karnawałów w Santa Cruz na Teneryfie łączy w sobie tradycje kojarzone zarazem z Wenecją, jak i Rio de Janeiro. Jest golizna przykryta kilkoma cekinami oraz tajemnicze maski i ociekające złotem kreacje. Za panowania generała Franco uliczne zabawy były zakazane. Nagość tropików i teatralne kostiumy zostały uznane za zbyt frywolne. Jednak od 1975 r. tradycja karnawału odradzała się powoli, ale skutecznie.

Odżyć po balu

Kiedy budzi się dzień, na placach i skwerach Santa Cruz wciąż zataczają się wczorajsi przebierańcy, a ulice zdają się z lekka kołysać. Po trzech tygodniach zabawy nawet abstynenci będą odczuwać upojenie karnawałem. Hiszpanie wracają do domów, aby wyhamować, turyści leczą kaca. Można wówczas szukać odpoczynku na (dość tłocznych) plażach południowego wybrzeża: Costa Adeje czy Playa de las Americas. Transport lokalny jest doskonale zorganizowany. Autobusy Titsa kursują po całej wyspie ze szwajcarską precyzją i dojedziemy nimi wszędzie - nie trzeba specjalnie wynajmować samochodu czy motoru. Inni, wychodząc z założenia, że strata czasu pod parasolem nie wchodzi w grę, mogą zwiedzić inne atrakcje wyspy - starą rybacką wioskę Los Cristianos albo park przyrodniczy Parcque Nacional Del Teide.

Cały świat w Spa

Ci, którzy wolą spędzać czas jak najdalej od zaludnionych deptaków i ogólnego zgiełku, mogą skryć się w zaciszu egzotycznych ogrodów botanicznych i gabinetów zabiegowych. Rzeczywiście można zapomnieć, że znajdujemy się w samym środku turystycznego kurortu. Terapeutyczne właściwości tutejszego mikroklimatu odkryli Brytyjczycy, Niemcy i Szwedzi już w XVIII w. Jak na wyspę wulkaniczną przystało, króluje thalassoterapia (leczenie wodą morską) oraz okłady z wulkanicznego błota i masaże gorącymi, wulkanicznymi kamieniami. Najbardziej ekonomiczna opcja zakłada wykupienie kilkudniowego pakietu zabiegów (zwłaszcza jeśli mieszkamy w hotelu ze spa). Poszukiwacze wrażeń mogą przetestować zabiegi kosmetyczne i medyczne z całego świata: masaż ajurwedyjski, hawajskie lomi lomi, kąpiel Kleopatry. Są też celtyckie kąpiele w Nammu Spa, balijskie masaże w Thai Zen Space, meksykańska hacjenda w Villa Cortes czy tajska pagoda zabiegowa w Oriental Spa Garden. Modę na orient sprowadził na wyspę Wolfgang Kissling - konsul honorowy Tajlandii, właściciel hotelu Botanico i twórca parku Loro. Ostatnio na wyspy dotarła także winoterapia, czyli np. okłady z drożdży winnych, nawilżanie sokiem ze świeżych winogron, peelingi pestkami czy kąpiele w winie. Tu należy uspokoić zgorszonych preciwników alkoholicznych ekscesów - nie chodzi o wannę wypełnioną po brzegi Cabernet Sauvignon, a jedynie litr trunku dolanego do kąpieli. To jest dopiero połączenie przyjemnego z pożytecznym!

Miss ciężkiego kostiumu

Zabawy zaczynają się tuż po święcie Trzech Króli. Najhuczniejsze imprezy karnawałowe trwają ponad trzy tygodnie. Co wieczór odbywają się kolejne wybory królowej piękności, m.in. seniorek, dzieci czy drag queen. Są konkursy zespołów: comparsas prezentujących rewię w stylu brazylijskim, czy murgas - klownów naśmiewający się z innych uczestników karnawału. Obok siebie tańczą półnagie, zmysłowe piękności i ich nieco mniej urodziwe koleżanki nieskrępowane tuszą czy innymi niedociągnięciami urody. Ramię w ramię bawią się emeryci i młodzież. Kulminacja przypada na ostatni tydzień przed Środą Popielcową i zaczyna się wielką galą połączoną z wyborami Królowej Karnawału. Choć kandydatki są przeważnie atrakcyjne, to nie ich uroda podlega ocenie, ale stosunek wagi kreacji do gracji w sposobie poruszania się. Kostiumy, które noszą przyszłe królowe, potrafią ważyć nawet kilkaset kilogramów. Wygląd tych wielkich, ponadczterometrowych instalacji na kółkach, nazywanych fantazjami, ograniczony jest jedynie wyobraźnią projektanta. Prace nad nimi trwają co najmniej pół roku. Niektóre kosztują od 10 do 30 tys. euro. Dziewczyny przez kilka miesięcy chodzą na basen i siłownię, aby podołać wyzwaniu i z majestatem zaprezentować się na wybiegu w roli "Afrykańskiej Królowej", "Zakazanej Miłości", "Miss Dior" czy tajemniczej "Anaksunamun".

Pogrzeb sardynki

Po tej inauguracji zabawy przenoszą się na ulice i organizowane wszędzie bale przebierańców. Znikają sceny i rampy, nie ma już podziału na wykonawców i widzów. Każdy staje się uczestnikiem, zgodnie z zasadą, że karnawału się nie ogląda, tylko się nim żyje. Trwają wielkie parady i całonocne zabawy pod gołym niebem (tzw. mogollónes). Na ulicach rozstawiają się roztańczone wozy i platformy. Prowadząc wojnę na decybele, rywalizują o poprzebieranych przechodniów. Z każdego rogu rozbrzmiewa inna muzyka: samba, salsa, rumba, techno, tango. W tym czasie nieprzebrany osobnik snujący się ulicami to prawdziwe dziwadło. Można się natknąć na tuzin Fideli i Michaeli Jacksonów. Są aniołki, księżniczki i wróżki, ale częściej nieboszczyki, diabły i przedstawicielki najstarszego zawodu świata. W tę rolę najczęściej wcielają się mężczyźni. Zamiana płci jest na porządku nocnym. Królują peruki, sztuczne biusty, doklejane brody. Jest beztrosko i nieco sprośnie. Bo w czasie karnawału puszczają sztywne tradycje północnej Teneryfy i każdy na chwilę staje się kimś innym. Ostatnim punktem karnawałowych szaleństw jest Pogrzeb Sardynki. Kiedy katolicka Europa sypie już głowy popiołem, mieszkańcy Teneryfy wciąż się bawią. Jedynie początek rytuału przypomina prawdziwy pogrzeb. Przez miasto sunie lamentujący pochód wdów, wdowców i sierot. Z pomalowanymi na biało twarzami wszyscy przebrani są tym razem w czarne suknie, fraki i cylindry. Spalenie wielkiej, "zmarłej" ryby jest sygnałem do rozpoczęcia pokazu sztucznych ogni i ostatniego balu trwającego do białego rana. Tak Santa Cruz żegna się z karnawałem